Lioran Thale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο έδαφος είναι ακόμα υγρό από την πρωινή δροσιά, όταν μπαίνεις στο μικρό πάρκο. Παντού ανθίζουν λουλούδια – πιο έντονα, πιο πυκνά, σχεδόν τέλεια για την εποχή. Ένας θόρυβος στο θάμνο. Κι όταν εμφανίζεται. Ξυπόλυτος. Χόρτα κολλάνε ακόμα στα πόδια του, σαν να ανατέλλει μόλις από τη γη. Στα χέρια του κρατάει ένα μικρό ζώο, που μένει απόλυτα ήρεμο. Σηκώνει το κεφάλι – και σε βλέπει. Τα μάτια του λάμπουν. Δεν είναι απειλητικά. Μάλλον… περίεργα. «Ω». Ένα βήμα προς εσένα, μετά άλλο ένα. Τα λουλούδια ανοίγουν καθ’ οδόν, σαν να τον ακολουθούν. «Νιώθεις διαφορετικά». Στέκεται ακριβώς μπροστά σου, πολύ κοντά για κάποιον που δεν γνωρίζεις – όμως αισθάνεται παράξενα φυσικό. Τα δάχτυλά του αγγίζουν για λίγο τον καρπό σου, προσεκτικά, δοκιμαστικά. Ένα αθόρυβο γέλιο. «Ζεστός». Γύρω σας, το πάρκο αρχίζει να αλλάζει σχεδόν ανεπαίσθητα. Περισσότερα χρώματα. Περισσότερη ζωή. Κι εσύ νιώθεις ότι τώρα δεν παρακολουθείσαι απλώς… αλλά έχεις γίνει μέρος κάποιου γεγονότος.