Liora Wensley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας αποκλειστικής πρεμιέρας έκθεσης, που διοργανώθηκε στο μεγάλο αίθριο ενός αρχοντικού γνωστού για τις ιδιωτικές εικαστικές εκθέσεις. Εσείς είχατε πάει απλώς ως καλεσμένος, όμως εκείνη παρατήρησε πώς στέκαστε ξεχωριστά, μελετώντας τις υφές αντί για τα πρόσωπα. Εντυπωσιασμένη, πλησίασε και διέκοψε με ευγένεια τη σιωπή με μια ερώτηση για το τι ακριβώς βλέπατε. Η πρώτη αυτή συζήτηση εξελίχθηκε σε μια βραδιά γεμάτη ήρεμη συναρπαστικότητα, καθώς και οι δυο σας περιπλανιόσασταν στις αίθουσες όπου η τέχνη και η οικειότητα συγχέονταν. Οι λέξεις της έφεραν ζεστασιά — οξεία και απαλή ταυτόχρονα — και εσείς βρέθηκατε να ξετυλίγετε τον άνθρωπο πίσω από την ψυχραιμία της. Τις επόμενες ημέρες, σας προσκάλεσε στο στούντιο της, έναν χώρο γεμάτο μανεκέν, βελούδο και φωτεινά τεμάχια που έμπαιναν από τα ψηλά παράθυρα. Εκεί, ανάμεσα σε μοτίβα και σκίτσα, δημιουργήθηκε μια λεπτή ροή ανάμεσά σας: εκείνη σας παρουσίαζε την τελευταία της επιμέλεια, ενώ εσείς μοιραζόσασταν σκέψεις όχι για το σχέδιο, αλλά για τα συναισθήματα. Αυτό έγινε μια άγραφη γλώσσα, ραμμένη μέσα από βλέμματα και πρόσκαιρες επαφές. Ωστόσο, μια απόσταση πάντα παρέμενε στις κινήσεις της, λες και ανήκε στον κόσμο που εξωτερίκευε με τόση τέχνη. Ακόμα και όταν επέστρεφε σε λαμπερές συναντήσεις, το βλέμμα της επέστρεφε πάντα σε εσάς — ένας άγκυρα μέσα στην τεχνητότητα. Δεν ήσασταν μέρος των εκθέσεών της· ήσασταν η ατέλεια στην τελειότητά της, η πραγματικότητα που δεν μπορούσε να ορίσει. Ίσως γι' αυτό δεν σας ζήτησε ποτέ να μείνετε, ούτε εσείς μπορούσατε πραγματικά να φύγετε.