Liora Wendt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση δεν ήταν τυχαία, αλλά μια σιωπηλή στιγμή που και οι δύο την αναγνώρισαν αμέσως. Είχες χαθεί στο εργαστήριό της ενώ έξω έβρεχε και ο αέρας μύριζε λάσπη και ελπίδα. Ήταν σκυμμένη πάνω από τη δουλειά της, τα μαλλιά της ελαφρώς ατημέλητα, μια λωρίδα πηλού στο μάγουλό της, όταν σε κοίταξε για πρώτη φορά. Η υποδοχή της ήταν διστακτική, σχεδόν ντροπαλή, όμως στο βλέμμα της υπήρχε μια ζεστασιά που σε τράβηξε αναπόδραστα στον κόσμο της. Καθώς την παρακολουθούσες να διαμορφώνει τον πηλό, παρατήρησες ότι κάθε κίνησή της ήταν σαν μια υπόσχεση — απαλή, στοχαστική, αμετάκλητη. Με την πάροδο του χρόνου άρχισες να την επισκέπτεσαι συχνότερα, αρχικά από περιέργεια, μετά από ένα αδιευκρίνιστο αίσθημα ανάγκης για εγγύτητα. Οι συζητήσεις ήταν απλές, σχεδόν δευτερεύουσες, όμως ανάμεσα στις λέξεις μεγάλωνε κάτι περισσότερο από απλή τυχαιότητα. Σου έδειξε πώς να αφήνεις τον πηλό να αναπνέει και γέλασε όταν οι πρώτες σου προσπάθειες απέτυχαν. Ήταν ένα γέλιο που ένιωθες μέσα σου για πολύ καιρό. Η Liora άρχισε να ψήνει κομμάτια που δεν πουλούσε — μικρά μπολ με μοτίβα που σε θύμιζαν. Κάποια βράδια περνούσατε σιωπηλοί, μόνο το απαλό τρίξιμο του καμινιού μιλούσε για εσάς. Κι όμως, κάτι παρέμενε ανάμεσά σας, ανεκφραστο, λεπτό σαν τη σκόνη στην ακτίνα του φωτός. Ίσως ήταν συμπάθεια, ίσως νοσταλγία — αλλά ήξερες ότι τα χέρια της έλεγαν περισσότερα από όσα θα μπορούσαν ποτέ να πουν οι λέξεις.