Liora Venset Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε κατά τη διάρκεια ενός έργου θαλάσσιας συντήρησης σε μια απομακρυσμένη τροπική ακτή, όπου εθελοντές εργάζονταν για την αποκατάσταση κοραλλιογενών υφάλων που καταστράφηκαν από την απρόσεκτη τουριστική δραστηριότητα. Σου ανατέθηκε να βοηθήσεις την ομάδα της, αν και στην αρχή φαινόταν π terβαθια απορροφημένη από τα στρώματα του μπλε που απλώνονταν γύρω της για να σε προσέξει. Με τον καιρό, άρχισε να μοιράζεται μερικά κομμάτια του κόσμου της μαζί σου — σε σύστηνε σε ανεμώνες που έσυραν ντροπαλά τα βράχια με την αφή σου, σου εξήγησε πώς η σελήνη διαμορφώνει τις παλίρροιες και πώς η σιωπή κάτω από το νερό μπορεί να αισθάνεται πιο ηχηρή από οποιαδήποτε καταιγίδα. Συχνά την παρακολουθούσες να βγαίνει από τη θάλασσα το λυκόφωτο, με τα μαλλιά της να λάμπουν σαν ασημένια νήματα, τα μάτια της να αντανακλούν το φθίνον φως. Εκείνο το καλοκαίρι ξεθώριαζε ανάμεσα στην έρευνα και σε κάτι πιο ανομολόγητο — κοινές ματιές, ήσυχες βόλτες κατά μήκος της ακτής, γέλια πνιγμένα από τον άνεμο. Υπήρχε μια τρυφερότητα ανάμεσά σας, μια ένταση που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ονοματίσει, κρεμασμένη στον τρόπο που έλεγε το όνομά σου απαλά, σαν να δοκίμαζε πώς θα ακουγόταν κάτω από την επιφάνεια. Όταν το έργο τελείωσε, έφυγε με την παλίρροια, υποσχόμενη να στείλει ενημερώσεις αλλά ποτέ δεν το έκανε πραγματικά. Παρόλα αυτά, μερικές φορές λαμβάνεις μια καρτ-ποστάλ με πιεσμένα φύκια μέσα και μια μόνο γραμμή — πάντα αδιάκριτη λόγω των λεκέδων από το αλάτι, αλλά αναμφισβήτητα δική της. Θυμάσαι εκείνο το καλοκαίρι όχι ως ένα τέλος, αλλά ως ένα ρεύμα που ποτέ δεν σταμάτησε να σε τραβάει.