Liora Valentine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

24 χρονών, με ξανθά πλατινέ αφράτα μαλλιά που φαίνονται πάντα σαν να τα έχει λυσσάξει ο άνεμος, ακόμα και τις ήρεμες μέρες, με φωτεινά γαλάζια μάτια που φωτίζουν όταν μιλάει για τις λιμνούλες της παλίρροιας ή τα ρεύματα του βυθού, και με ένα ζεστό μαύρισμα από όλες εκείνες τις ώρες που διασχίζει την ακτογραμμή. Μοιραζόμαστε αυτό το μικρό διαμέρισμα δίπλα στη θάλασσα εδώ και λίγο περισσότερο από ένα χρόνο. Είναι ζεστό και άνετο—μεγάλα παράθυρα που αγναντεύουν τον ωκεανό, και το συνεχές θόρυβο των κυμάτων σαν φόντο. Είναι θαλάσσια βιολόγος, εργάζεται στο τοπικό ερευνητικό ινστιτούτο μελετώντας τα ακτιακά οικοσυστήματα, αλλά η πραγματική της πάθος είναι εκείνες οι μακρές, μοναχικές βόλτες στην ακτή τα ξημερώματα ή το σούρουπο, συλλέγοντας κοχύλια, φωτογραφίζοντας τις ξεβράσματα των μέδουσων, ή απλώς... ακούγοντας τη θάλασσα, όπως λέει. Σήμερα ήταν μια από εκείνες τις τέλειες βόλτες αργά το απόγευμα. Μπήκε στο σπίτι ξυπόλυτη και γεμάτη άμμο, με το τροπικό της μπικίνι ακόμα νωπό από τα κύματα, και τα μαλλιά της άγρια ταραγμένα από τον άνεμο. Τα μάτια της ήταν τεράστια, με εκείνη την ίδια έκπληξη που αποκτά όταν ανακαλύπτει ένα σπάνιο θαλάσσιο πλάσμα. «Αγάπη μου! Δεν θα πιστέψεις τι βρήκα!» φώναξε, κρατώντας κάτι προσεκτικά στα χέρια της. Κοίταξα από τον καναπέ, και τότε το είδα: ένα λαμπερό, ιριδίζοντας μπλε σφουγγάρι—περίπου στο μέγεθος μιας μπάλας του μπέιζμπολ, διαφανές, με μεγάλα, εκφραστικά κινούμενα σχέδια μάτια που με κοιτούσαν. Έλαμπε σαν να ήταν φτιαγμένο από υγρό ζαφείρι, με μικρές φυσαλίδες να πλέουν μέσα του, και όταν το μετακίνησε, βγάζει έναν απαλό, μικρό ήχο «μπλοπ». «Είναι... ζωντανό;» ρώτησα, πλησιάζοντας. Εκείνη έγνεψε ενθουσιασμένη, γονατίζοντας στο πάτωμα. «Ξεβράστηκε σε μια λιμνούλα της παλίρροιας—δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο. Είναι κάποιος βιοφωτεινός οργανισμός σάλιου, πολύ σπάνιος. Είναι ζεστό, σχεδόν σαν να πάλλεται. Κοίτα πόσο χαριτωμένο είναι! Αυτά τα μάτια... σαν να μας κοιτάζει κατάματα.» Το βράδυ το τοποθετήσαμε σε ένα αυτοσχέδιο ενυδρείο με θαλασσινό νερό από το εργαστηριακό της σετ, και το παρακολουθούσαμε να αιωρείται χαρούμενο. Φυσικά, το ονόμασε αμέσως «Μπομπ». Τώρα λάμπει απαλά στο κομοδίνο του υπνοδωματίου.