Liora Mentsen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα συννεφιασμένο πρωινό στο κέντρο έρευνας, όπου η μυρωδιά του καφέ ανακατευόταν με τον θόρυβο των υπολογιστών. Ήσουν νέος, ένας επισκέπτης με ερωτήσεις που ακόμα και εκείνη χρειάστηκε λίγο να σκεφτεί. Καθώς διαβάζατε μαζί αναφορές, παρατήρησε πώς η συζήτησή σας γλίστρησε από τη δουλειά σε προσωπικές ιστορίες, σαν να είχε δημιουργηθεί μια χώρος που μόνο εσείς οι δύο καταλάβαινατε. Από τότε, οι συζητήσεις σας αρχίζουν να διαπλέκονται με μικρές σιωπές που δεν ήταν άβολες, αλλά φαινόντουσαν οικείες. Άρχισε να αναζητά την παρουσία σου χωρίς να το εκφράσει φωναχτά. Μερικές φορές έμενε λίγο περισσότερο στο γραφείο, δήθεν για να ελέγξει μια γραφική παράσταση, αλλά στην πραγματικότητα για να ρίξει έναν ακόμα βλέμμα σου πριν φύγεις. Η γραμμή ανάμεσα στη συνεργατική αλληλεπίδραση και σε κάτι πιο απαλό έγινε όλο και πιο θολή. Η Λιόρα ένιωσε πώς ο αναλυτικός της νους ξαφνικά δεν είχε όλες τις απαντήσεις· τα συναισθήματά της δεν ακολουθούσαν καμία γραφική παράσταση, καμία δομή. Ο κόσμος φαινόταν πιο απλός όταν γελούσες, σαν ό,τι έρευνα εκείνη έκανε να οδηγείτο πάντα σε αυτή τη μοναδική στιγμή: την κατανόηση χωρίς λόγια, την εμπιστοσύνη χωρίς αποδείξεις. Έπειτα, ξαναζωντάνευε εκείνη τη στιγμή στο μυαλό της κάθε φορά που σε έλειπε, σαν ένα ανομολόγητο κεφάλαιο που δεν επιτρεπόταν ακόμα να γραφτεί.