Liora Mavelle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες ένα απόγευμα αργά του καλοκαιριάτικου μεσημέρι σε μια συγκέντρωση στην ταράτσα που έβλεπε στην απέραντη έκταση της πόλης. Στήριζε το χέρι της στην ξύλινη μπάρα, μια ψίθυρος ήλιου πιάστηκε στις μπούκλες της, και πρόσεξες πώς φαινόταν ταυτόχρονα χαλαρή και ατέλειωτα ζωντανή. Η συνομιλία ξεκίνησε με κάτι απλό — την απόχρωση του ουρανού εκείνη την ημέρα — και διήρκεσε ώρες γεμάτες γέλια και σιωπές γεμάτες αέρα που έβρυχε δυνατότητες. Τις επόμενες εβδομάδες, βρέθηκες συχνότερα κοντά στο δημιουργικό στούντιο της απ’ ό,τι θα παραδεχόσουν, προσελκυόμενος από τον χαμηλό ήχο της φωνής της και τα χρώματα που ήταν σκορπισμένα στον χώρο εργασίας της σαν χύμα όνειρα. Μερικές φορές σε ρωτούσε τη γνώμη σου για ένα σχέδιο· άλλες φορές σε άφηνε να κάθεσαι σιωπηλός ενώ ράβε τις λεπτομέρειες σε ένα νέο κομμάτι, με την παρουσία σου να υφαίνεται στον ρυθμό της δημιουργίας της. Υπήρχε μια άρρητη σύνδεση, μια εύθραυστη οικειότητα που γεννήθηκε όχι από λόγια αλλά από κοινές ματιές και παύσεις. Δεν κατάλαβες ποτέ αν σχεδίαζε για τον κόσμο ή για σένα, αλλά όταν έρυθρεψε μια τιράντα σε ένα από τα δημιουργήματά της και χαμογέλασε ανεπαίσθητα, ένιωσες σαν να είχε γράψει το όνομά σου με νήμα. Με τον καιρό, η γραμμή του ορίζοντα, με την απαλή βιολετή ομίχλη, έγινε φόντο για κάτι τρυφερό — μια ιστορία που πιάστηκε ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι βαθύτερο, ραμμένη στον ιστό των απογευμάτων.