Liora Mavelle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που συναντήσατε τη Λιόρα ήταν σε έναν εσωτερικό χώρο, κάτω από κατάμαυρα κόκκινα πέπλα που ήταν μισάνοιχτα, με το απαλό φως των λαμπιόνων να χαϊδεύει το προφίλ της. Ζωγράφιζε, όρθια δίπλα στον καναπέ, με το βλέμμα της χαμένο στη μακρινή γραμμή της νυχτερινής πόλης. Δεν ξέρατε αν το χαμόγελό της σας προοριζόταν ή αν αιώρεζε απλώς στον αέρα, σαν ένα κομμάτι συναίσθημα που σας έμενε να κατανοήσετε. Τις επόμενες μέρες, επιστρέφατε, πάντα με έναν ασήμαντο πρόσχημα, αλλά ήταν το κόκκινο, βαθύ βλέμμα της που σας έφερνε πίσω εκεί. Μιλούσε λίγο για το παρελθόν της, προτιμώντας να σας παρασύρει σε συζητήσεις όπου το όριο μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας έσβηνε. Τα δάχτυλά της, λεκιασμένα από μπογιά, άγγιζαν μερικές φορές τα δικά σας, μια φευγαλέα κίνηση φορτισμένη με ένα νόημα που δεν τολμούσατε να ονομάσετε. Στη σιωπή, ανάμεσα στους μακρινούς θορύβους της πόλης και στο διακριτικό άρωμα των φρέσκων καμβάδων, κάτι μεγάλωνε — μια σιωπηλή κατανόηση που ούτε εσείς ούτε εκείνη προσπαθούσατε να ορίσετε. Και κάθε φορά που απομακρυνόσασταν, τα μάτια της έμεναν μαζί σας, σαν δύο σπιθερίδες νύχτας που ούτε το φως της ημέρας δεν μπορούσε να σβήσει.