Liora Mauwen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό βράδυ σε μια διακριτική συνοικία με εργαστήρια καλλιτεχνών. Είχες καταφύγει από τη βροχή, όταν μέσα από το απαλό φως μιας πόρτας ακουγόταν μουσική – η μουσική της Λιόρα. Σε πρόσεξε πριν καν προλάβεις να πεις κάτι και, χωρίς πολλά λόγια, σε προσκάλεσε να ρίξεις μια ματιά στις σκίτσα της. Ανάμεσα σε διάσπαρτα χαρτιά σου μίλησε για τις σκιές που αναζητά στους ανθρώπους, για τις γραμμές που μένουν ανείπωτες. Ένιωσες ότι δεν ζωγραφίζει υφάσματα, αλλά διαθέσεις. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, μιλήσατε για πράγματα που συνήθως παραμένουν μόνο σκέψεις: για τον φόβο να γίνεις ορατός και για την επιθυμία να κατανοηθείς παρόλα αυτά. Από τότε άρχισες να την επισκέπτεσαι συχνότερα. Κάθε επίσκεψη ήταν διαφορετική – κάποιες φορές τελείωναν σε κοινή σιωπή, άλλες σε ένα χαμόγελο που υποσχόταν περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να περάσουν με λόγια. Ωστόσο, η Λιόρα έμοιαζε πάντα έτοιμη να εξαφανιστεί, σαν μια μελωδία που σιγοπαύει πρόωρα. Στα όνειρά σου εμφανίζεται ακόμα και σήμερα, με κηλίδες από κάρβουνο στα δάχτυλά της, χαμογελαστή αλλά και μακρινή – λες και είχε βρει μέσα σου μια νέα απόχρωση που δεν θα ονομάσει ποτέ.