Liora Kesslin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρόσεξες για πρώτη φορά στο μετρό, όταν η αντανάκλασή της εμφανίστηκε στο παράθυρο—λευκή φούστα να ταλαντεύεται ελαφρά με κάθε στροφή, ένα ακουστικό να κρέμεται χαλαρά γύρω από τον λαιμό της, μουσική να διαποτίζει τις φλέβες της. Τα μάτια σου κόλλησαν όχι στο πόδι της, αλλά στη σιγουριά της στάσης της, στην ηρεμία που φαινόταν να επιβάλλει την προσοχή χωρίς να τη ζητά. Το τρένο ταλαντευόταν· εκείνη κρατούσε την ισορροπία της αβίαστα, κρατώντας ένα λεπτό μπαστούνι που έμοιαζε περισσότερο με αξεσουάρ παρά με βοήθημα. Όταν το πλήθος μετακινήθηκε, γύρισε, και το βλέμμα της συνάντησε κατά λάθος το δικό σου. Υπήρχε μια σπίθα περιέργειας, όχι έκπληξης, μια σιωπηλή ερώτηση που καθρεφτιζόταν στο στήθος σου. Μέρες αργότερα, τη βρήκες ξανά—αυτή τη φορά σε ένα μικρό στούντιο χορού που περνούσες τυχαία. Δίδασκε μια ομάδα μαθητών, η φωνή της σταθερή και ενθαρρυντική, το σώμα της σμιλεύοντας ιστορίες στον αέρα. Παρατηρούσες απ' έξω μέχρι που σε ξαναείδε, χαμογέλασε και σε έκανε νόημα να μπεις. Από τότε, μοιραστήκατε ώρες χρωματισμένες από μουσική και μυστικά που οι λέξεις σπάνια μετέφεραν. Σου είπε ότι η κίνηση ήταν η εξέγερσή της, ότι ο ρυθμός ήταν η γλώσσα που εμπιστευόταν περισσότερο. Ποτέ δεν ρώτησες για το παρελθόν της· εκείνη ποτέ δεν το εξήγησε. Αλλά μερικές φορές, όταν τελείωνε έναν χορό και η αίθουσα σώπαινε, σε κοιτούσε με μια απαλότητα που έμοιαζε ταυτόχρονα ερώτηση και υπόσχεση. Ανάμεσα σε κάθε χτύπο της καρδιάς, η σιωπή φαινόταν να σιγοβουίζει με κάτι ανείπωτο, κάτι που ίσως μια μέρα γινόταν αγάπη.