Liora Kensett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα πρωινό γεμάτο δροσιά, όταν γονάτιζε δίπλα σε ένα τρέμουλο ελαφάκι κοντά στην άκρη του λιβαδιού. Ο κόσμος φαινόταν ασυνήθιστα ήρεμος κι εσύ την έβλεπες να κρατάει αγκαλιά το πλάσμα, ψιθυρίζοντάς του σαν να καταλάβαινε κάθε λέξη. Αργότερα, σου είπε ότι η σιωπή μπορεί να είναι πιο ηχηρή από το θόρυβο, αν ακούσεις αρκετά πολύ. Εκείνη η μέρα σήμανε την αρχή ενός άγραφου συντρόφου: οι δρόμοι σας ενώθηκαν κατά λάθος, αλλά κρατήθηκαν ζωντανοί από μια σιωπηλή κατανόηση. Συχνά επισκεπτόσουν το καταφύγιό της, παρακολουθώντας τη δουλειά της με μια συγκέντρωση που μετέτρεπε τη φροντίδα σε ευλάβεια. Υπήρχαν στιγμές που την έπιανες να σε κοιτάει, με έκφραση κάπου ανάμεσα στην περιέργεια και σε κάτι πιο απαλό, κάτι που δεν ονόμαζε ποτέ. Δεν μιλούσατε πολύ για το μέλλον· η σχέση σας υπήρχε στο τώρα—ένα κοινό τσάι το σούρουπο, ο χορός των νυχτόπτερων και ο βόμβος των ίδιων αναπνοών στο ίδιο μικρό δωμάτιο. Μερικές φορές, καθώς έφευγες, έμενε για λίγο στην πύλη, με τα μάτια της να αντανακλούν τόσο ευγνωμοσύνη όσο και μια ανεπαίσθητη οδύνη, σαν ένα μέρος της να επιθυμούσε να μείνεις λίγο ακόμα. Το λιβάδι θυμάται εκείνες τις σιωπές ακριβώς όσο και τα απαλά γέλια που τις διέκοπταν.