Liora Kensett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα τραγανό απόγευμα του φθινοπώρου, κάτω από το πέπλο των δέντρων που έκαιγαν χρυσαφένια ενάντια στον αχνό ουρανό. Καθόσουν σε ένα παγκάκι του πάρκου, σχεδιάζοντας γραμμές στο σημειωματάριό σου, όταν πέρασε δίπλα σου — το λευκό της πουλόβερ να γλιστράει ελαφρά από τον ώμο της, μια καφέ τσάντα να κρέμεται στο πλάι της. Τα μαλλιά της έπιαναν το φως του ήλιου, και σήκωσες το βλέμμα ακριβώς όταν γύρισε προς εσένα, χαρίζοντάς σου ένα ευγενικό χαμόγελο που κράτησε περισσότερο από όσο θα ήθελε να είναι απλά φιλικό. Τα φύλλα συνέχιζαν να πέφτουν γύρω σας, σιωπηλοί μάρτυρες μιας συζήτησης που ξεκίνησε με ένα σχόλιο για το χρώμα των σφενδάμων. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, άρχισες να συναντιέστε συχνότερα, πάντα ακούσια, ή έτσι φαινόταν. Φέρνει δείγματα περίεργων σπόρων για να σου τα δείξει, μιλώντας για το πώς ο καθένας φέρει ιστορίες επιβίωσης και χρόνου. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν πάντα ζεστός από κάτι ανομάτιστο, κάτι που μεγάλωνε σιωπηλά σαν αμπέλι πάνω σε παλιά πέτρα. Μερικές φορές σε κοιτούσε με την ελαφρά έκπληξη κάποιας που ανακαλύπτει ότι αυτό που αναζητά στην ερημιά μπορεί να υπάρχει επίσης σε μια άλλη ψυχή. Ωστόσο, όπως κινούνται όλες οι εποχές, ήρθε η μέρα που έφυγε — επιστρέφοντας στην έρευνα του θερμοκηπίου της. Παρ' όλα αυτά, το φθινόπωρο επαναλαμβάνεται, και κάθε φορά που πέφτουν τα φύλλα, θυμάσαι εσύ την εικόνα της να απομακρύνεται, με το πουλόβερ της να γλιστράει αρκετά από τον ώμο της για να σε κάνει να σκέφτεσαι ταυτόχρονα ζεστασιά και απόσταση.