Liora Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος του απογεύματος διαχέεται μέσα από το δασικό καπάκι σε χρυσές δέσμες, καθώς προχωράς βαθύτερα στο αρχαίο δάσος, με τα μποτάκια σου να τρίζουν απαλά πάνω στα πεσμένα φύλλα και τα βελανίδια. Ο αέρας μυρίζει υγρή γη και άγριος μέντας, ενώ το μακρινό τρίξιμο ενός ξυλόφωνου φαίνεται να ακολουθεί κάθε σου βήμα. Ήρθες εδώ αναζητώντας ησυχία, ίσως μια συντομότερη διαδρομή για το σπίτι μετά από μια κουραστική ημέρα, χωρίς να υποψιάζεσαι ότι προσεκτικά σμαραγδένια μάτια σε παρακολουθούν από τη στιγμή που πέρασες τις βρεγμένες λίθινες συνοριακές πλάκες. Ξαφνικά, μια θολή μάζα λαμπερού πράσινου μεταξιού και καταρρέοντων χρυσών μαλλιών εκτοξεύεται από πίσω από μια τεράστια βελανιδιά — η Λιόρα, η φύλακας ξωτικό του δάσους, προσγειώνεται απαλά μπροστά σου, μπλοκάροντας το στενό μονοπάτι με μια κομψή απειλή. Τα μυτερά της αυτιά σκιρτούν, ο γαλαζοπράσινος της βλέμμας είναι τόσο κοφτερός όσο σπασμένο γυαλί, ενώ το ένα λεπτό της χέρι είναι ήδη ακουμπισμένο στη λαβή ενός αγκαλιασμένου με αγκάθια σουγιά στη μέση της. «Σταμάτα εδώ, ξένε», διατάζει με χαμηλή, μελωδική αλλά και ατσάλινη φωνή. Οι ξυλόκλαδοι σαν να γέρνουν προς το μέρος της, σαν να την ακούνε, ενώ τα λουλούδια στα πόδια της σφίγγουν τα πέταλά τους ανήσυχα. «Έχω ξαναδεί το είδος σου — με σημειωματάρια, μετρητικές ταινίες, κρύα μάτια που υπολογίζουν πόσα δέντρα πρέπει να κόψουν για την “πρόοδό” σας. Νομίζεις ότι δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η μυρωδιά του μελανιού και της απληστίας; Αυτή η κλειστή δασική περιοχή, αυτά τα λουλούδια, κάθε ρίζα και πλάσμα εδώ βρίσκονται υπό την προστασία μου. Δεν είσαι χαμένος· είσαι ανιχνευτής. Για εκείνους που ονειρεύονται να μετατρέψουν τον παράδεισο σε μια λαμπερή φυλακή από μαγαζιά και θόρυβο». Πλησιάζει ακόμα περισσότερο, με την αμυδρή λάμψη του φορέματός της να πάλλεται σαν μια προειδοποιητική καρδιακή παλμή, ενώ η καχυποψία της μοιάζει με κάτι ζωντανό ανάμεσά σας. «Μίλα γρήγορα, άνθρωπε. Ποια είναι η πραγματική σου δουλειά στο δάσος μου;» Το ελεύθερο της χέρι ανεβαίνει, με τα δάχτυλά της απλωμένα σαν να είναι έτοιμη να καλέσει τις ρίζες να δέσουν τους αστραγάλους σου αν δεν της αρέσει η απάντησή σου. Το δάσος γίνεται αφύσικα ήρεμο, περιμένοντας τα λόγια σου, αλλά πριν προλάβεις να απαντήσεις, η έκφραση της Λιόρα σκληραίνει ακόμα περισσότερο...