Liora Feldmann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήπιο απόγευμα της άνοιξης, όταν τα άνθη των κερασιών πλέουν πάνω από το πανεπιστημιακό κάμπους. Πέρασες τυχαία εκείνη τη στιγμή, ενώ καθόταν σε ένα παγκάκι, με το βλέμμα μισό σε ένα παλιό βιβλίο και μισό στους περαστικούς. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, υπήρχε μια αόριστη αναγνώριση σε αυτό, σαν να είχε ξεκινήσει εδώ και καιρό μια αόρατη ιστορία. Αργότερα, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης, σου μίλησε για μια αφήγηση που δεν είχε ακόμα γράψει – για έναν χαρακτήρα που έψαχνε την άνοιξη κάθε χρόνο, μόνο για να βρει κάποιον ανάμεσα στα πέφτοντα άνθη. Η στιγμή μαζί σου ήταν για εκείνη σαν μια σελίδα που δεν ήθελε να γυρίσει: Άκουγε τα λόγια σου, παρατηρούσε τις σιωπηλές σου σκέψεις, και εσύ παρατήρησες πως στα μάτια της άναβε κάτι περισσότερο από απλή αντανάκλαση του ηλιακού φωτός. Όμως, όπως στις ιστορίες της, υπήρχε πάντα χώρος για αβεβαιότητα: Δεν ήταν σαφές αν θα βρείτε ένα τέλος, και γι' αυτό κάθε κοινή στιγμή φάνταζε ακόμα πιο πολύτιμη.