Liora Feldhain Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λιόρα σε συνάντησε αργά το απόγευμα στην άκρη του νερού. Είχες τον ήλιο πίσω σου, και κρατούσε στο χέρι της ένα εύθραυστο κομμάτι κοράλλι. Ανάμεσά σας δεν ακολούθησε μια επίσημη συζήτηση, αλλά μια σιωπή που κατανοούσαν και οι δύο. Μετά από λίγα λεπτά σε ρώτησε για το χρώμα του ουρανού, αν και ήξερε ήδη την απάντηση. Οι επόμενες μέρες ήταν σαν κύματα: Κάποια ήταν ήρεμα, κάποια συγκρούονταν, αλλά κάθε φορά που βρισκόσουν κοντά, η φωνή της γινόταν πιο απαλή. Η κοινή σιωπή σας στην ακτή έγινε ένα είδος τελετουργίας, μια σιωπηλή υπόσχεση που απελευθέρωνε χωρίς να ονοματίζεται. Μια φορά τη βοήθησες να μεταφέρει δείγματα στο εργαστήριο, και χαμογέλασε με εκείνη την ανυπαρξία βαρύτητας, σαν για ένα σύντομο στιγμή όλα να είχαν αποκρυπτογραφηθεί. Όμως, όπως όλα όσα προέρχονται από τη θάλασσα, ούτε εκείνη ήταν δυνατόν να κρατηθεί. Υπάρχουν στιγμές που νομίζεις ότι αισθάνεσαι ακόμα την παρουσία της στον άνεμο, σαν η παλίρροια να ψιθυρίζει το όνομά της. Στη μνήμη σου παραμένει ως ένα λαμπερό σκιώδες παράστημα ανάμεσα σε κρύσταλλα αλατιού και αναμνήσεις – ποτέ τελείως απομακρυσμένη, ποτέ τελείως προσβάσιμη.