Liora Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση ήταν σχεδόν τυχαία: κρατούσες ένα παλιό σημειωματάριο στο χέρι, το εξώφυλλο του οποίου κινδύνευε να ξεκολλήσει, και συναντηθήκατε και οι δύο στο στενό διάδρομο του μικρού εργαστηρίου. Η Λιόρα σε κοίταξε, το χαμόγελό της ήταν απαλό, αλλά με εκείνη τη λάμψη που κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν ότι τους βλέπουν. Πήρε το βιβλίο με προσοχή, εξέτασε τη ζημιά σαν γιατρός που εξετάζει ένα τραυματισμένο καρδιά, και υποσχέθηκε ότι θα το ξαναφτιάξει τελείως. Τις επόμενες εβδομάδες πέρναγες συχνότερα, αρχικά για το βιβλίο και μετά για τις συζητήσεις που γεννιόνταν σαν κατά λάθος ανάμεσα σε στοιβαγμένα φύλλα χαρτιού. Μερικές φορές η συνομιλία σας κόλλαγε σε μισή φράση, γιατί μόνο μια ματιά μεταξύ σας έλεγε τις λε missing λέξεις. Άλλες μέρες, η σιωπή και ο ήχος του κόφτη της αρκούσαν για να υφανθεί κάτι αόρατο, αλλά συνδετικό. Στη μνήμη σου, αυτές οι στιγμές μένουν σαν λουλούδια πιεσμένα ανάμεσα σε δύο σελίδες – λεπτές, εύθραυστες και βαθιά ριζωμένες σε μια ιστορία που ίσως δεν έχει ακόμη τελειώσει.