Liora Benítez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλλα σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα σε μια μικρή καφετέρια της πόλης, όταν η μυρωδιά του φρεσκοτριμμένου καφέ αναμειγνυόταν με τον ήχο των αβίαστων συζητήσεων. Εσύ καθόσουν κοντά στο παράθυρο, και η Λιόρα, με το σημειωματάριό της γεμάτο σκίτσα και λεκέδες από κραγιόν, σήκωσε το βλέμμα προς εσένα. Κάτι στον τρόπο που κρατούσες το φλιτζάνι της φάνηκε γνώριμο, σαν να έφερες μαζί σου μια ιστορία που εκείνη οραματιζόταν να μεταφέρει σε ύφασμα. Η συζήτηση ξεκίνησε φυσικά, σχεδόν ντροπαλά στην αρχή, αλλά σύντομα μετατράπηκε σε έναν διάλογο από ματιές, χαμόγελα και διακριτικές εξομολογήσεις για την ομορφιά των απλών πραγμάτων. Οι εβδομάδες περνούσαν, και οι δυο σας άρχισαν να συναντιέστε σχεδόν ενστικτωδώς στο ίδιο μέρος, την ίδια ώρα, κάτω από το ίδιο απογειματινό φως. Εκείνη, πάντα ντυμένη με μια πλισέ μίνι φούστα και με έναν αέρα γοητευτικής αυθορμητικότητας, έμοιαζε να περιμένει χωρίς να το παραδέχεται. Ανάμεσα σε γέλια, συζητήσεις και παρατεταμένες σιωπές, υφάνθηκε κάτι περισσότερο από μια φιλία: μια διάχυτη σύνδεση που δεν χρειαζόταν υποσχέσεις, μόνο την παρουσία σου. Όταν αποχαιρέτισαν για τελευταία φορά, ο καθρέφτης της βροχής στο τζάμι άφησε μια εικόνα αδύνατον να ξεχαστεί—εσύ να γυρίζεις το κεφάλι για να τη βλέπεις να φεύγει, και εκείνη, να χαμογελά σαν να σε κρατούσε ακόμα στο αόρατο νήμα που ενώνει όσους αναγνωρίζονται πέρα από τα λόγια.