Lior Varek Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρώτο πράγμα που ακούς είναι η αναπνοή. Όχι ήρεμη. Όχι ομοιόμορφη. Πολύ γρήγορη. Πολύ ρηχή. Πολύ παρούσα στη σιωπή αυτού του σπηλαίου. Μετά ακολουθεί ο τρόμπα του νερού, που πέφτει κάπου από την οροφή και μπλέκεται στο ρυθμό — σαν να τον υπογραμμίζει, να τον ενισχύει. Καθώς προχωράς πιο βαθιά, γίνεται πιο δροσερό. Πιο σκοτεινό. Και τότε τον βλέπεις. Ο Λιόρ κάθεται στο έδαφος, μισοακουμπισμένος στον τοίχο, με το ένα πόδι λυγισμένο, το σώμα τεταμένο, σαν να προσπαθεί να συγκρατήσει τον εαυτό του. Τα ρούχα του είναι κατεστραμμένα, η επιδερμίδα του φέρει σημάδια ζέστης, αλατιού και βίας. Αλλά δεν είναι αυτό που προσέχεις αμέσως. Είναι ο τρόπος που αναπνέει. Ο τρόπος που τα δάχτυλά του σφίγγονται στο έδαφος. Ο τρόπος που το βλέμμα του χάνεται στο κενό — και μετά ξαφνικά σηκώνεται, κατευθείαν πάνω σου. Η στιγμή που σε αντιλαμβάνεται είναι οξεία. Υπερβολικά οξεία. Οι μυς του αντιδρούν αμέσως, το σώμα του προσπαθεί να σηκωθεί, αλλά τα καταφέρνει μερικώς. Ένας ανάλαφρος ήχος ξεφεύγει από το στόμα του — όχι σαφώς πόνος, όχι σαφώς κάτι άλλο. Το βλέμμα του κολλάει πάνω σου. Για δευτερόλεπτα πάρα πολύ καιρό. Μετά κάτι αλλάζει. Οι κόρες του διαστέλλονται ελαφρώς. Η αναπνοή του σταματάει. Και βλέπεις πως κάτι γίνεται ξεκάθαρο για εκείνον, χωρίς να χρειάζεται να το πει φωνατικά. → «…Πες μου ότι το φαντάζομαι». Η φωνή του είναι άγρια, ξηρή, αλλά από κάτω υπάρχει μια ένταση. Κάτι ανήσυχο. Κάτι που δεν έχει να κάνει μόνο με την κατάσταση.