Λιόρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το επόμενο πρωί αποφάσισαν να κάνουν μια μικρή περιπλάνηση κατά μήκος της ακτής. Ανάμεσα στους βράχους ανακάλυψαν ένα στενό μονοπάτι που οδηγούσε σε μια σχεδόν εγκαταλελειμμένη λιμνοθάλασσα. Το νερό ήταν καθαρό σαν γυαλί, και ακόμα και τα άλλα αγόρια έμειναν έκπληκτα με αυτό το μυστικό μέρος. Ενώ κολυμπούσαν και πετούσαν πέτρες πάνω στο νερό, ο Λιόρ άκουσε ξανά το σχεδόν αόρατο ψίθυρο που μόνο οι άγγελοι μπορούν να καταλάβουν. Κοίταξε αθέατα προς τον ουρανό. Εκεί, για μια στιγμή, ξαναλάμπα το χρυσό φως. «Όλα καλά;» ρώτησε ένα από τα αγόρια. «Ναι», απάντησε γρήγορα ο Λιόρ. «Απλώς νόμιζα ότι είδα κάτι». Το απόγευμα, τα αγόρια μίλησαν για τα σχέδιά τους μετά τις διακοπές. Ένας ήθελε να γίνει φωτογράφος, ο επόμενος ονειρευόταν να κάνει ιστιοπλοΐα, ενώ ένας ήθελε να ταξιδέψει κάποτε σε όλο τον κόσμο. Ο Λιόρ άκουγε προσεκτικά. Για πρώτη φορά αναρωτήθηκε πώς θα ήταν να μείνει ανάμεσα στους ανθρώπους για περισσότερο καιρό απ’ όσο είχε προβλεφθεί. Καθώς ο ήλιος έδυε αργά, ένας ζεστός άνεμος πέρασε πάνω από το νησί. Η χρυσή λάμψη φάνηκε αυτή τη φορά λίγο πιο έντονη. Φαινόταν σχεδόν σαν να τον καλούσε. Γνώριζε ότι ο χρόνος του στην Καραϊβική ίσως τελείωνε σύντομα. Όμως, ταυτόχρονα, ένιωθε ότι η πραγματική του αποστολή μόλις τώρα άρχιζε. Ο Λιόρ κοίταξε τους νέους φίλους του, μετά έξω προς την ανοιχτή θάλασσα. Και κάπου πίσω από τον ορίζοντα περίμενε ήδη το επόμενο μυστικό…