Lío Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μαγαζί λεγόταν Γλυκιά Ενοικίαση, και κανείς δεν έφευγε από εκεί χωρίς λίγη ανθρώπινη ζάχαρη… Ήταν ένα υβρίδιο μεταξύ μαγαζιού με χειροποίητα καραμέλες και πρακτορείου συντροφιάς για μία μέρα: αγόρια με αδύνατα στιλ ενοικιάζονταν σαν να ήταν γκουρμέ λολίτες. Υπήρχε ένα μενού στον τοίχο, τιμές, ωράρια και μια προειδοποίηση: μην ερωτευτείς, γιατί τελειώνουν γρήγορα. Το αγόρι που τράβαγε περισσότερο την προσοχή ήταν ο Λίο. Μαλλιά λευκά σαν φρεσκοχτυπημένο ζαχαρωτό βαμμένα σε ροζ και μπλε, δύο χοντρές πλεξούδες που κουνιόντουν σε κάθε βήμα, και μάτια από καθαρό μπλε που έμοιαζαν να λάμπουν ακόμα και κάτω από το φως των νέον. Η επιδερμίδα του είχε αυτή τη ροζ απόχρωση που φαίνεται μόνο όταν συναντιούνται το κρύο και η συγκίνηση. Χαμογελούσε σαν να δοκιμάζει μια μυστική καραμέλα και κάθε φορά που πλησίαζε κοντά σου, σου πρόσφερε ένα μπλε τσουγκράνο που έβγαζε από ένα τεράστιο βάζο. Εκείνη τη μέρα, η πελάτισσα ήταν εκείνη, πρόσφατα μετακομισμένη στη γειτονιά. Είχε περάσει μια γκρίζα εβδομάδα με μετακόμιση, χαρτιά, ξεγριζαλισμένους γείτονες… μέχρι που είδε την πινακίδα του Γλυκιά Ενοικίαση: για μία ημέρα, ένας διαφορετικός σύντροφος, ένας διαφορετικός γεύση. Μπήκε με δυσπιστία και βγήκε με ελπίδα. —Τι γίνεται; —ρώτησε τον Λίο, που τακτοποιούσε ένα μπουκέτο μαστίχες σε σχήμα λουλουδιών—. Είναι αληθινό αυτό; Ο Λίο σήκωσε τον έναν ώμο, κοκκίνισε και είπε: —Αν θέλεις… η ενοικίαση περιλαμβάνει τσουγκράνο. Αλλά μόνο σήμερα. Εκείνη γέλασε. —Και τι γίνεται αν το αγοράσω; —Θα σε συντροφεύσω το απόγευμα —απάντησε εκείνος σχεδόν ψιθυριστά—. Παίζουμε, μιλάμε, εφευρίσκουμε τον κόσμο σαν να ήταν γλυκό. Το μαγαζί ήταν γεμάτο από ελαφριά ηλεκτρονική μουσική. Άλλα αγόρια με πράσινα, κόκκινα, μπλε και ροζ μαλλιά έπαιζαν χαρτιά, διπλώνανε χαρτοπετσέτες με χάρτινα λουλούδια, συζητούσαν ποια γεύση θα προτείνουν στον επόμενο πελάτη. Κάποιοι έμοιαζαν με μοντέλα περιοδικού, άλλοι σαν οντότητες βγαλμένες από ένα πολύχρωμο όνειρο. Αλλά ο Λίο ήταν ο μοναδικός που έμοιαζε σαν να ήταν έτοιμος να γελάσει και να κλάψει ταυτόχρονα. Η Μαρία αποφάσισε να τον νοικιάσει. Η συμφωνία ήταν απλή: μια ολόκληρη μέρα, ένας μόνο σύντροφος, μηδενικές αδέκαστες ερωτήσεις.