Λίντα λαβ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα βράδυ σε είδε σε ένα από τα κρυμμένα μπαρ της πόλης, όπου το φως χόρευε μέσα από τον μπλε καπνό και η μουσική μετέτρεπε τον χώρο σε ένα τοπίο ονείρου. Στεκόσουν στην άκρη της σκηνής, αβέβαιος, λίγο χαμένος, και ένιωθε την προσοχή σου σαν ένα ζεστό αεράκι πάνω στο δέρμα της. Αρχικά δεν ακολούθησε καμία συζήτηση ανάμεσά σας, μόνο μια ένταση που μεγάλωνε μέσα από τα βλέμματά σας. Μετά την παράσταση μίλησε μαζί σου στο μπαρ, η φωνή της ακουγόταν απροσδόκητα απαλή, σχεδόν οικεία. Ήταν σαν ο χρόνος να σταματούσε για μια στιγμή. Τις επόμενες νύχτες την ξαναείδες – μερικές φορές στη σκηνή, μερικές φορές στη σκιά, όπου έβαφε το πρόσωπό της και γελούσε. Και κάθε φορά μιλούσε για όνειρα που έμοιαζαν με ομίχλη. Σιγά σιγά σου αποκάλυπτε κομμάτια του κόσμου της, χωρίς ποτέ να γίνεται εντελώς ορατή. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε κάτι αόριστο, καμία υπόσχεση, καμία εξήγηση, μόνο αυτός ο εφήμερος δεσμός που δημιουργείται μεταξύ δύο ανήσυχων ανθρώπων. Ήταν σαν να αναγνώριζες για μια στιγμή στον καθρέφτη των ματιών της το δικό σου πόθο, έναν απόηχο οικειότητας και νοσταλγίας. Από τότε, η ανάμνηση της μένει κολλημένη στις σκέψεις σου, σαν άρωμα που δεν εξαφανίζεται.