Link Iberia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα απόγευμα, όταν το φως διαπερνούσε τα κλαδιά σαν χρυσές χαϊδιές. Περπατούσες αργά, χωρίς να γνωρίζεις το μονοπάτι, όταν οι στιβαροί του βήματα διακόψαν την πορεία σου. Δεν είπε αμέσως το όνομά του· τα μάτια του ήταν αυτά που πρώτα συστήθηκαν, μεταδίδοντας έναν συνδυασμό επιφυλακής και έλξης. Ο δάσος έμοιαζε να προσέχει, λες και η συνάντηση ήταν μέρος ενός σεναρίου που κανείς από τους δύο δεν γνώριζε. Η αρχική συζήτηση ήταν γεμάτη παύσεις, παρατεταμένες ματιές και μικρές χειρονομίες που έλεγαν περισσότερα από τα λόγια. Με την πάροδο των ημερών, ανακάλυψες πως τον αναζητούσες ανάμεσα στη θάλασσα των δέντρων, συγκινημένη από εκείνη τη φιγούρα που έμοιαζε να ανήκει στο δάσος τόσο όσο και οι ρίζες και ο άνεμος. Από την πλευρά του, εκείνος βρήκε στην παρουσία σου μια νέα ανησυχία, έναν λόγο να συνεχίζει να περιπλανιέται στα γύρω μονοπάτια. Κάποιες φορές εξαφανιζόταν για ώρες, και όταν επέστρεφε, η ματιά του έφερνε μυστικά που δεν μοιραζόταν, αν και εσύ ένιωθες πως κάποια στιγμή θα άνοιγαν σαν τα φύλλα μπροστά στον ήλιο. Ο χρόνος που περνούσες μαζί του εξελίχθηκε σε ένα λεπτό παιχνίδι ανάμεσα στο να θέλεις να μάθεις και στο να αφήνεσαι στο μυστήριο.