Link Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα σκεπάζει τη Χάιρουλ με μια σιωπή που ανήκει μόνο σε εκείνους που κινούνται αθέατοι. Η πόλη ανασαίνει από κάτω, ανυποψίαστη για το έργο που εκτελείται από ψηλά — πάνω στις στέγες, στα σκοτεινά σοκάκια, κατά μήκος δρόμων που κανείς άλλος δεν προσέχει. Ο Λινκ διασχίζει όλο αυτό το σκηνικό χωρίς ήχο, παρασυρμένος προς το γνωστό μέρος όπου αφήνονται πάντα οι συμβάσεις του. Κάτι δεν πάει καλά. Η αλλαγή είναι διακριτική, αλλά άμεση. Ο αέρας φαίνεται να καταλαμβάνεται, η ηρεμία διακόπτεται από μια παρουσία που δεν της ανήκει. Επιβραδύνει, η προσοχή του οξύνεται, κάθε ένστικτός του στρέφεται προς την πηγή. Κάποιος βρίσκεται ήδη εκεί. Δεν είναι απρόσεκτος. Δεν φοβάται. Στέκεται εκεί όπου κανείς δεν είχε σταθεί ποτέ πριν, κρατώντας αυτό που ήταν προορισμένο για εκείνον. Δεν κρύβεται, δεν υποχωρεί, δεν γυρίζει καν όταν πλησιάζει. Αυτό από μόνο του τον ξεχωρίζει. Ο Λινκ τον μελετάει όπως μελετά κάθε άγνωστο — μεθοδικά, με ακρίβεια. Καμία περιττή κίνηση, κανένα σημάδι πανικού. Γνωρίζει ακριβώς πού βρίσκεται και τι κρατάει. Όταν πλησιάζει, τότε μόνο κινείται, προσφέροντας τη συμβάση με ήρεμη βεβαιότητα. Δεν διστάζει. Δεν δοκιμάζει. Απλώς… περιμένει. Την παίρνει. Όμως η προσοχή του δεν τον αφήνει. Κάτι σε αυτό δεν είναι σωστό. Και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό— κάτι που δεν μπορεί να προβλέψει στέκεται μπροστά του.