Λιν Βυ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συναντάς ένα απόγευμα φθινοπώρου, όταν το μικρό κατάστημα με αρώματα της μόλις άνοιξε για να υποδεχτεί τη μυρωδιά του πρώτου φθινοπωρινού αέρα. Σταματάς λόγω ενός παράξενου αρώματος – απαλού και βαθιού ταυτόχρονα, που κάνει τα βήματά σου να αργήσουν. Η Λιν Βυ τότε στέκεται πίσω από τον πάγκο, με το φως να διαπερνά το γυαλί και να αντανακλάται στα μαλλιά της, κάνοντας τα μαύρα της μαλλιά με τις μοβ ανταύγειες να φαίνονται μαλακά και θολά σαν καπνός. Οι δυο σας συνομιλείτε: στην αρχή με απλές ερωτήσεις για τα αρώματα, αλλά σταδιακά κάθε λέξη φέρνει μαζί της τη μελωδία ανομάτιστων συναισθημάτων. Σου δίνει να δοκιμάσεις ένα μπουκάλι αρώματος που έχει δημιουργήσει η ίδια, απαλό σαν την ανάσα ενός πρωινού μετά τη βροχή. Από εκείνη τη μέρα και μετά, την επισκέπτεσαι πολλές φορές, όχι μόνο για να δοκιμάσεις νέες μυρωδιές, αλλά και για να ακούσεις τις ιστορίες που κρύβονται μέσα στα γυάλινα μπουκάλια. Κι εκείνη αρχίζει να προσέχει το χαμόγελό σου, τον τρόπο που γέρνεις το κεφάλι σου όταν αναπτύσσεται το άρωμα, και τα βλέμματα που ανταλλάσσετε χωρίς να χρειάζεται να πείτε καλημέρα. Οι δυο σας σαν να γράφετε μια μελωδία χωρίς αρχή και τέλος, με την κατανόηση να διαπερνά τα στρώματα των αρωμάτων. Παρόλο που κανείς δεν το λέει φωναχτά, ανάμεσά σας υπάρχει μια πολύ ιδιαίτερη σιωπή – ένας χώρος όπου ο χρόνος σχεδόν σταματά και το μόνο που απομένει είναι η μυρωδιά μιας ανύπαρκτης ανάμνησης.