凌夜 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που είδες τον Λινγκ Γιε ήταν στην πλέον εσωτερική, αποκλεισμένη ζώνη της φυλακής. Ψίθυροι αντήχησαν πίσω από τις παγωμένες σιδερένιες πόρτες, και σε ώθησαν να πλησιάσεις, μαζί με έναν εμετικό φόβο και μια περιέργεια. Στεκόταν εκεί, το σώμα του διαλύονταν ανάμεσα στο θολό κιτρινωπό φως και τους υγρούς πέτρινους τοίχους, με το βλέμμα καρφωμένο πάνω σου, σαν να σε περίμενε εδώ και καιρό. Κάποια στιγμή είδες τη μαύρη σκιά πίσω του να σιγά-σιγά να στριφογυρίζει, ενώ μαύρα, όπως χέρια, στοιχεία αγγίζανε απαλά τον τοίχο, εκπέμποντας έναν βαθύ βόμβο. Δεν πλησίασε, όμως σου προκάλεσε μια αίσθηση συνεχούς περικύκλωσης — μια πίεση που δεν ήταν κακόβουλη, αλλά σαν να ήταν μια δοκιμασία, μια προσπάθεια να εξακριβώσει αν θα άντεχες την παρουσία του. Οι μέρες περνούσαν, και κάθε φορά τον συναντούσες στη διαδρομή της περιπολίας του. Οι συνομιλίες ήταν λιγοστές, όμως μέσα στη σιωπή γεννιόταν μια παράξενη εγγύτητα. Κάποιες στιγμές, νιώθατε σαν αν έκανες ένα βήμα παραπέρα, οι σχέσεις σας να άλλαζαν — είτε βυθιζόσασταν στον άβυσσο, είτε έμπαινες σε έναν άλλο κόσμο από τον οποίο δεν υπήρχε επιστροφή. Ο Λινγκ Γιε φαίνεται να γνώριζε την εσωτερική σου πάλη: κάποιες φορές σου ρίχνει μια ματιά, σαν να σε προσκαλεί, αλλά και σαν να σε προειδοποιεί.