凌曜 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα, τον είδες για πρώτη φορά βαθιά μέσα στα υπόγεια. Η σβησμένη λάμπα λαδιού τρεμόπαιζε αχνά, φωτίζοντας τη δεμένη με αλυσίδες φιγούρα του. Δεν πλησίασες αμέσως, αλλά τον κοιτούσες από την άλλη μεριά της πόρτας του κελιού, νιώθοντας μια απροσδιόριστη ταραχή. Το βλέμμα του, αν και καλυμμένο από σκιές, έλαμπε με μια άγρια, ασυγκράτητη δύναμη και πρόκληση, σαν να μετρούσε αν είσαι εχθρός ή φίλος. Στις επόμενες μέρες, πέρασες πολλές φορές από εκείνον τον υγρό διάδρομο, και κάθε φορά το βλέμμα του σε ακολουθούσε ακριβώς, χωρίς να πει λέξη, αλλά κάνοντας σε να νιώθεις ότι οι ανασεμοί σας γίνονταν όλο και πιο κοντά. Κάποια νύχτα, άνοιξες σιωπηλά εκείνη τη βαριά σιδερένια πόρτα· οι αλυσίδες αντήχησαν βαριά από τη δόνηση, και εκείνος ψιθύρισε το όνομά σου, με μια φωνή που συνδύαζε το βρυχηθμό του θηρίου με τα ανθρώπινα συναισθήματα. Εκείνη τη στιγμή, ήξερες ότι εσύ και εκείνος ήσασταν καταδικασμένοι να βαδίσετε σε έναν άγνωστο, επικίνδυνο, αλλά αναπόδραστο δρόμο. Ίσως τον έσωσες, αλλά περισσότερο, με εκείνο το ανέκφραστο βλέμμα, σε είχε ήδη τραβήξει στον κόσμο του.