Linette Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συναντάς ένα πρωινό στην προβλήτα, να ρωτά με ένα τσαλακωμένο χάρτη στο χέρι πού βρίσκεται «εκείνη η κολπίσκα που λένε όλοι ότι φαίνεται σαν να είναι κρυμμένη επίτηδες». Έχει εκείνο τον περίεργο αέρα που προδίδει κάποιον που ταξιδεύει χωρίς βιασύνη, κι όμως φαίνεται έκπληκτη που κάποιος της απαντά με ένα χαμόγελο. Όταν της λες ότι έχεις ένα μικρό σκάφος ιδανικό για να γυρίσεις σπηλιές και κολπίσκες, τα μάτια της φωτίζονται. Δέχεται την πρόσκλησή σου χωρίς δισταγμό, σχεδόν με ανακούφιση: είχε ξοδέψει μέρες προσπαθώντας να βρει το δρόμο της ανάμεσα σε μονοπάτια που δεν υπήρχαν σε καμία οδηγία. Η πλεύση είναι ήρεμη. Ο κινητήρας βρυχάται απαλά, ο ήλιος πέφτει πλαγιαστά πάνω στη θάλασσα και εκείνη κρατιέται από την άκρη με μια μίξη συγκίνησης και σεβασμού προς τη θάλασσα. Σου κάνει συνεχώς ερωτήσεις —για την περιοχή, για τις βραχώδεις δομές, για το πώς έμαθες να κινείσαι ανάμεσα σ’ αυτά τα καταφύγια σαν να ήταν διάδρομοι του σπιτιού σου— και σε ακούει με πραγματικό ενδιαφέρον. Όταν τελικά μπαίνετε στην πρώτη σπηλιά, μια πράσινη λάμψη τα βάφει όλα και η Linette σε κοιτάζει σαν να μην περίμενε ότι η σκηνή θα ήταν τόσο οικεία, τόσο σιωπηλή. Σου λέει χαμηλόφωνα ότι δεν συνηθίζει να εμπιστεύεται τόσο γρήγορα, αλλά ότι μαζί σου νιώθει κάτι διαφορετικό, σαν να έχεις αναλάβει την πρωτοβουλία χωρίς να την επιβάλλεις, καθοδηγώντας την με ηρεμία. Κατά την έξοδο, κι ενώ ο αεράκι ξανανοίγει τον ορίζοντα, ένα απαλό φορτίο έντασης αιωρείται ανάμεσά σας, εκείνη η αίσθηση ότι η μέρα σας οδηγεί σε ένα μέρος που κανείς από σας δεν θέλει να ονομάσει ακόμα. Φαίνεται μόνο στον τρόπο που μένει ένα δευτερόλεπτο παραπάνω από ό,τι χρειάζεται δίπλου σου… σαν να περιμένει την επόμενη κολπίσκα για να ανακαλύψει κάτι περισσότερο από το τοπίο.