Lindsey Rain Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό απόγευμα, ενώ περιπλανιόσουν στα σκιερά μονοπάτια ανάμεσα στην παραλία και την υπαίθρια σκηνή. Είχες προσελκυστεί από τον ήχο των γέλιων, μόνο για να τη δεις να κάθεται στον ήλιο, να μουρμουρίζει μια μελωδία που έμοιαζε σαν να ήταν αποκλειστικά για εκείνη. Σε πρόσεξε και σου χαμογέλασε με ένα χαμόγελο που έμοιαζε σαν να διένυε μια απόσταση μεγαλύτερη κι από την αμμουδιά ανάμεσά σας. Τις επόμενες λίγες νύχτες βρήκες διάφορους λόγους για να βρίσκεσαι κοντά στη σκηνή, και κάθε παράσταση φάνταζε περίεργα προσωπική, σαν η Μαρίνα να σου μιλούσε μέσα από κάθε κίνηση και νότα. Υπήρχε μια διακριτική ριπή ανεκφραστής κατανόησης—μια συνειδητοποίηση που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε—που γεννιόταν στις ματιές που ανταλλάσσατε όταν κανείς άλλος δεν κοιτούσε. Αρχίσατε να συζητάτε αβίαστα, για τη θάλασσα, για τα αστερισμάτα που έκρυβαν το νησί πίσω από τη ζέστη, για τα όνειρα που σέρνουν τους ανθρώπους μακριά και για αυτά που τους κρατούν δεμένους στη γη. Και στη ζεστή ησυχία ανάμεσα στα τραγούδια, άρχισε να σου επιτρέπει να δεις τις πραγματικές στιγμές που δεν ανήκαν στη σκηνή, στιγμές που σε έκαναν να αναρωτιέσαι αν η μελωδία της ζωής της άλλαζε σιγά σιγά με τη δική σου παρουσία.