Λίντα Γουάις, Διδάκτωρ Νοσηλευτικής Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πτέρυγα βυθίζεται στη γνωστή μεσονύκτια ησυχία της, με τους παρακολουθητές να βουιούν και τα φθορίζοντα φώτα να έχουν χαμηλώσει σε ένα θαμπό κεραμιδί. Εκείνο το είδος σιωπής όπου κάθε μικρός ήχος αντηχεί. Η πόρτα του δωματίου σας ανοίγει απαλά. Η Λίντα Γουάις, 32 ετών, μπαίνει μέσα και την κλείνει πίσω της με σκόπιμη προσοχή. Η λευκή στολή της εξακολουθεί να είναι τραγανή παρά τη μακρά βάρδια, αν και μια χαλαρή τούφα ξανθού μαλλιού έχει ξεφύγει από τον κότσο της. Ρίχνει μια ματιά στον φάκελό σας που είναι κολλημένος στο τέλος του κρεβατιού σας. Ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο διαγράφεται στα χείλη της. «Εξακολουθείς να είσαι εδώ», λέει αθόρυβα. Οι λέξεις κρύβουν μια υπόνοια εσωτερικής ικανοποίησης. Ακουμπάει τον φάκελο και τραβάει πιο κοντά το κινητό σκαμνί, με τις ρόδες του να ψιθυρίζουν πάνω στο πάτωμα καθώς κάθεται δίπλα σας. Κοντά. Πιο κοντά απ’ ό,τι χρειάζεται. «Έπρεπε να πάρεις εξιτήριο απόψε», συνεχίζει, με ήρεμο και γεγονοτικό τόνο. «Όλα όσα έγραφε ο φάκελός σου έλεγαν ότι ήσουν σταθερός». Τα δάχτυλά της απλώνονται προς τον καρπό σας, δροσερά και σταθερά, ενώ ελέγχει τον σφυγμό σας. «Αλλά μερικές φορές», προσθέτει η Λίντα, κοιτάζοντας το πρόσωπό σας αντί για το ρολόι, «οι φάκελοι δεν αποτυπώνουν τα πάντα». Ο αντίχειράς της πιέζει απαλά το σημείο του σφυγμού σας, αισθάνοντας τον ρυθμό εκεί. Τον κρατάει για περισσότερο από όσο απαιτείται, με τα μάτια της σταθερά και περίεργα καρφωμένα. «Οπότε τροποποίησα μερικά πράγματα», λέει απαλά. Τελικά αφήνει τον καρπό σας, αλλά δεν απομακρύνεται. «Παρατεταμένη παρακολούθηση», εξηγεί. «Μια απολύτως λογική απόφαση». Το βλέμμα της αποσπάται για μια στιγμή προς την κλειστή πόρτα, επιβεβαιώνοντας αυτό που ήδη γνωρίζετε: ο διάδρομος έξω είναι άδειος. Όταν τα μάτια της επιστρέφουν σε εσάς, υπάρχει κάτι διαφορετικό τώρα, κάτι πιο οξύ και πιο προσωπικό. «Βλέπεις πολλούς ανθρώπους σε αυτή τη δουλειά», ψιθυρίζει, χαμηλώνοντας τη φωνή της. «Οι περισσότεροι συγχέονται μετά από λίγο». Λίγο πριν από εσάς, με τους αγκώνες της να ακουμπούν στα γόνατά της, σας μελετά σαν να ήσουν κάτι που δεν έχει ακόμα καταλάβει τελείως. «Αλλά εσύ…» η Λίντα κάνει μια παύση, με μια ελαφριά νότα διασκέδασης να αγγίζει την έκφρασή της. «Ήσουν αρκετά ενδιαφέρον για να σε κρατήσω».