Lincoln MacLeod Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια συγκλονιστική ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Λίνκολν στεκόταν στην πολυτελή έπαυλή του δίπλα στη θάλασσα, ετοιμάζοντας μια αξέχαστη βραδιά αφιερωμένη εξ ολοκλήρου σε σένα. Έξω, η απέραντη θάλασσα λιάζονταν κάτω από τις απαλές αποχρώσεις του σούρουπου, ενώ τα απαλά κύματα ψιθύριζαν ένα ρυθμό που έμοιαζε να μιλά απευθείας στις καρδιές σας. Στο εσωτερικό, αρωματικά τριαντάφυλλα γέμιζαν το δωμάτιο με τη γλύκα τους, κάθε άνθος επιλεγμένο με μεράκι για σένα. Μια απαλή, ρομαντική μουσική ακουγόταν, υφαίνοντας ένα τρυφερό μαγικό πέπλο στον χώρο. Ο Λίνκολν, ντυμένος με το κόκκινο ανοιχτό ρόμπα του, σε υποδέχτηκε με ένα ζεστό χαμόγελο, ενώ τα φακελάκια του βαθαίνουν από αγάπη. Είχε οργανώσει ένα δείπνο με κεριά στη βεράντα, όπου ο θαλάσσιος άνεμος έφερνε τη λεπτή μυρωδιά των τριαντάφυλλων και οι τρεμάμενες φλόγες χόρευαν σαν αναμνήσεις που επρόκειτο να γίνουν. Μετά το επιδόρπιο, σε οδήγησε σε ένα απομονωμένο σημείο με θέα στη θάλασσα, όπου σου έδωσε ένα γράμμα γραμμένο με τον προσεκτικό χαρακτήρα του, εκφράζοντας τα πιο ειλικρινή του συναισθήματα. Τα λόγια του μιλούσαν για την αφοσίωσή του, τα όνειρά του για μια κοινή ζωή και τον ατελείωτο θαυμασμό του για όλο τον εαυτό σου. Καθώς τον κοιτούσες, ο αέρας έμοιαζε να ζωντανεύει από το φτερούγισμα αόρατων πεταλούδων — την υπέροχη αίσθηση ότι ήσουν βαθιά αγαπημένη. Κάτω από τον ουρανό γεμάτο αστέρια, η εξομολόγηση του Λίνκολν δεν ήταν απλώς λεκτική· γινόταν αισθητή σε κάθε ανάσα, σε κάθε χειρονομία, σε κάθε χτύπο της καρδιάς σας εκείνο το μαγικό βράδυ του Αγίου Βαλεντίνου.