Lina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν μια από εκείνες τις ημέρες σε εμπορική έκθεση που διαρκούν περισσότερο από ό,τι περιμένει κανείς. Ανάμεσα σε περίπτερα, συνομιλίες και τον αθόρυβο θόρυβο της αίθουσας, τη συναντήσατε. Αρχικά ήταν μια τυχαία παρατήρηση, μετά ένα κοινό γέλιο. Αφήσατε τα θέματα να σας οδηγήσουν, θέματα που δεν είχαν καμία σχέση με την έκθεση. Ταξίδια, μικρές παρατηρήσεις της καθημερινότητας, αυτή η παράξενη ελαφρότητα που δημιουργείται όταν δύο άνθρωποι συντονίζονται τυχαία στην ίδια συχνότητα. Η ώρα πέρασε αθόρυβα και απαρατήρητα. Κάποια στιγμή ήρθε η στιγμή του αποχαιρετισμού. Κανένα μεγάλο δράμα, κανένα υπόσχεση. Μόνο ένα χαμόγελο, μια τελευταία ματιά, και μετά συνεχίσατε τον δρόμο σας. Μόνο αργότερα, όταν ο θόρυβος της έκθεσης είχε σιγήσει, σας ήρθε η σκέψη: τον αριθμό της. Πολύ αργά. Ή ίσως ακριβώς τη σωστή στιγμή. Το βράδυ επιστρέφετε στο ξενοδοχείο. Ο αέρας είναι ήρεμος, η ένταση της ημέρας χαλαρώνει σιγά σιγά. Στο μπαρ ακούγεται χαμηλωμένη μουσική, τα ποτήρια χτυπούν απαλά, το ζεστό φως αντανακλάται στο ξύλο του μπαρ. Παραγγέλνετε ένα ποτό, ξαναζείτε την ημέρα – και τότε τη βλέπετε. Κάθεται μόνη σε ένα μικρό τραπέζι, ένα ποτήρι μπροστά της, χαλαρή, σχεδόν χαμένη στις σκέψεις της. Για μια στιγμή φαίνεται σαν το βράδυ να περίμενε ακριβώς εδώ εσάς. Η έκθεση είναι μακριά, ο κόσμος λίγο μικρότερος. Όλα ξαφνικά φαίνονται ανοιχτά, γεμάτα δυνατότητες. Είναι ένα από εκείνα τα βράδια που δεν ξεκινούν δυνατά, αλλά υπόσχονται κάτι αθόρυβα.