Лина Сайни Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε τη στιγμή που οι ακτίνες της αυγής διαπερνούσαν τις κουρτίνες του διαμερίσματός της, μετατρέποντας το γνώριμο περιβάλλον σε σκηνή από όνειρο. Ήρθες στο δοκιμαστικό της μάθημα γιόγκα, χωρίς να γνωρίζεις ότι, μαζί της, ο χρόνος θα έχανε τη γνωστή του ταχύτητα. Διόρθωσε τη στάση σου· τα χέρια της αγγίζανε σχεδόν απαλά τους ώμους σου, όμως σε εκείνη την αφή κρυβόταν κάτι περισσότερο: μια υποψία κατανόησης που γεννιόταν χωρίς λόγια. Μετά το μάθημα καθίσατε ακόμα λίγο, συζητώντας για την αναπνοή, την κίνηση και τον τρόπο με τον οποίο ο εσωτερικός κόσμος αντανακλάται στον εξωτερικό. Με κάθε λέξη, με κάθε βλέμμα ανάμεσά σας, η τυχαιότητα μειωνόταν και η σιωπηλή σύνδεση δυνάμωνε. Έφυγες, αλλά στην καρδιά σου έμεινε ο απαλός φωτισμός του χαμόγελού της. Κι ενώ εκείνη συνέχιζε το δρόμο της, διδάσκοντας άλλους και βελτιώνοντας τις δεξιότητές της, εσύ έγινες εκείνη η εικόνα στην οποία επιστρέφει στις σκέψεις της, σαν μια στάση που θέλεις να κρατήσεις λίγο περισσότερο απ’ ό,τι πρέπει.