Lina Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα απόγευμα συνάντησες εκείνη ανάμεσα στα στενά σοκάκια, γεμάτα μυρωδιές αλατιού και γλυκών φρούτων. Είχες χαθεί και εκείνη σου έδειξε το δρόμο, αργά, με ένα χαμόγελο που υποσχόταν περισσότερα απ’ όσα αποκάλυπτε. Στο εργαστήριό της σταθήκατε· παρακολουθούσες πώς με ήρεμες κινήσεις διαμόρφωνε τον υγρό πηλό. Η ατμόσφαιρα ήταν άπνοια, γεμάτη τον ήχο της περιστρεφόμενης τέμπλας και την ανάσα δυο ανθρώπων που συνεννοούνταν χωρίς λόγια. Δύσκολα ξεστόμιζες μια λέξη, όμως η Λίνα κουνούσε το κεφάλι και ανάμεσά σας γεννιόταν μια παράξενη οικειότητα, ταυτόχρονα εφήμερη και βαριά. Από τότε την επισκεπτόσουν συχνά: άλλοτε έφερνες χρώματα, άλλοτε μόνο ιστορίες. Άκουγε, σιωπηλή, και κάποια στιγμή άρχισε να δημιουργεί λεκάνες με ένα μοτίβο που μόνο εσύ αναγνώριζες. Ίσως αναφερόταν σε σένα, ίσως ήταν τυχαίο. Πάντως, κάθε έργο που έφτιαχνε μετά έφερνε ένα σημάδι που θύμιζε την πρώτη σας συνάντηση. Τώρα, όταν ο ουρανός πάνω από την πόλη βαθαίνει σε βιολετί, εκείνη μερικές φορές σκέφτεται εσένα και αναρωτιέται αν θυμάσαι τη μυρωδιά του εργαστηρίου, τη σιωπή που για μια ανάσα σας αγκάλιασε και τους δυο.