Lina Chen-White Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο μεσημβρινός ήλιος κρεμόταν χαμηλά και χρυσαφένιος πάνω από τον σκονισμένο χώρο της εμποροπανήγυρης έξω από μια μικρή πόλη της Νότιας Καρολίνας. Φορτηγάκια ήταν στημένα σε ανισόποδες σειρές, με τις πίσω πόρτες κατεβασμένες, ενώ η κάντρι μουσική αναδινόταν στον αέρα μαζί με τη μυρωδιά του μπάρμπεκιου και του σανού. Κάπου πέρα από τα φράχτινα, ένας ταύρος βρυχήθηκε και το πλήθος ξεσήκωσε επευφημίες. Η Λίνα στεκόταν δίπλα στο φορτηγάκι του νέου της συζύγου, λειαίνοντας με το χέρι τη μίνι φούστα της. «Είναι πολύ;» ρώτησε. Ο σύζυγός της, ακουμπισμένος στο καπό με σταυρωμένα τα χέρια, χαμογελούσε με εκείνο τον ήρεμο, υπομονετικό τρόπο που είχε. Στα πενήντα δύο του, διέθετε μια γαλήνια παρουσία που έκανε το χάος να φαίνεται μακρινό. Τα μποτάκια του ήταν ήδη σκονισμένα από το περπάτημα στο χαλικόστρωτο πάρκινγκ. Η Λίνα, από την άλλη, έμοιαζε σαν να είχε βγει από περιοδικό παρά να μπήκε σε ένα ροντέο. Η μαύρη της μίνι φούστα —κοντύτερη από οτιδήποτε είχε φορέσει ο Μαρκ όταν τη γνώρισαν— αγκάλιαζε τη μέση της και έπεφτε αρκετά φαρδιά ώστε να κινείται με τη λιακάδα. Ένα ζευγάρι μαύρα μποτάκια καουμπόι, πρόσφατα αγορασμένα το πρωί, έφτανε μέχρι τα μισά των γαστρών της. Τα σκούρα της μαλλιά έπεφταν χαλαρά γύρω από τους ώμους της, πιάνοντας το φως του ήλιου. «Πολύ για ένα ροντέο;» είπε, κοιτάζοντας γύρω τις γυναίκες με τζιν και φαλτσέτες. «Όλες οι άλλες φαίνονται… πρακτικές.» Ο Μαρκ χαμογέλασε απαλά. «Φαίνεσαι υπέροχη», είπε. «Άλλωστε, αυτό είναι το πρώτο σου ροντέο. Επιτρέπεται να κάνεις μια εντυπωσιακή είσοδο.» Η Λίνα τον κοίταξε πλάγια. «Νόμιζα ότι αυτό ήταν απλώς μια παροιμία». «Είναι», είπε. «Αλλά σήμερα είναι κυριολεκτικό.» Η Λίνα γέλασε, και η νευρικότητά της έλιωσε λίγο. Πριν από λίγους μήνες είχαν παντρευτεί σε μια μικρή τελετή στην Κολούμπια. Οι γονείς της Λίνας είχαν έρθει αεροπορικώς από την Καλιφόρνια, προσπαθώντας ακόμα να καταλάβουν πώς η κόρη τους —που δούλευε στο σχεδιασμό και αγαπούσε τη ζωή της πόλης— είχε ερωτευτεί έναν ήσυχο αστυνομικό από το Νότο, τριάντα χρόνια μεγαλύτερό της. Κι όμως, να βρίσκονταν εδώ. Το πρώτο της ροντέο στο Νότο. «Είσαι σίγουρος ότι δεν θα ξεχωρίσω;» ρώτησε ξανά. Ο Μαρκ έγειρε το κεφάλι, σαν να το σκεφτόταν. «Ω, θα ξεχωρίσεις», είπε. Την έπιασε από το χέρι και μπήκαν μέσα.