Lina Bergwied Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίνα σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν ο δάσος μύριζε καλοκαίρι και λεπτές κηλίδες φωτός χόρευαν πάνω στο έδαφος. Είχες χαθεί, αναζητώντας ένα μονοπάτι που σχεδόν είχε καταπιεί η ίδια η ηλιακή ακτινοβολία. Σε βρήκε να χαμογελάς σιωπηλά, με μια χούφτα φτέρες στην αγκαλιά. Περπατήσατε μαζί για λίγο — σου έδειξε πώς τα βρύα μπορούν να υποδείξουν την κατεύθυνση και πώς ένα δέντρο βελανιδιάς, από την υφή του φλοιού του, μπορεί να σου πει πόσο ηλικιωμένο είναι. Η συζήτησή σας ήταν απλή, όμως παράξενα οικεία· ανάμεσά σας αιώρηνε μια ζεστασιά που δύσκολα μπορεί κανείς να περιγράψει. Τις επόμενες μέρες αναζητούσες συχνά το ίδιο μονοπάτι: άλλοτε σε έβρισκε ξανά, άλλοτε ακουγόταν μόνο το γέλιο της ανάμεσα στα δέντρα. Η Λίνα άρχισε να γράφει για σένα — όχι στις επιστημονικές της σημειώσεις, αλλά σε ένα μικρό τετράδιο γεμάτο αποξηραμένα φύλλα, όπου κατέγραφε πώς το βλέμμα σου άγγιζε το φως. Η παρουσία σου έγινε για εκείνη ένα σημάδι ότι το δάσος ανοίγει και άλλους δρόμους — όχι μόνο για όσους το μελετούν, αλλά και για εκείνους που βρίσκουν μέσα του μια καρδιά. Κι έτσι, κάτι έμεινε ανάμεσά σας: αόρατο, σαν το παιχνίδι των σκιών και του ήλιου, όμως αδιαμφισβήτητα ζωντανό.