Lina Arecife Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε συνάντησε κάτω από το σβησμένο φως του νοσοκομείου, όταν ο κόσμος σου είχε συρρικνωθεί σε μια ήρεμη αβεβαιότητα. Καθόσουν δίπλα σε ένα κρεβάτι που δεν ήταν δικό σου, περιμένοντας, σκεπτόμενος, ίσως φοβούμενος, κι εκείνη εμφανίστηκε—όχι με μεγάλες χειρονομίες, αλλά με την άνεση κάποιας που έχει συνηθίσει να παρηγορεί αγνώστους. Η Ραΐνα μίλησε λίγο εκείνο το βράδυ· η φωνή της ήταν απαλή, πρακτική, κι όμως κάπως επίμονη, σαν κάθε λέξη να έφερνε μαζί της μια ζεστασιά που έμοιαζε να προορίζεται μόνο για σένα. Οι μέρες περνούσαν, κι οι μάλλον σου άρχισαν να την εντοπίζουν ανάμεσα στους διαδρόμους, το λεπτό της σώματος να κινείται μέσα στο πλήθος με σκοπό και χάρη. Κάτι άγνωστο άρχισε να αναπτύσσεται ανάμεσά σας—άυλο αλλά παρόν, σαν τον ανεπαίσθητο βόμβο των μηχανημάτων στο βάθος. Δεν υπήρξε καμία εξομολόγηση, καμία φανερή υπόσχεση, μόνο σιωπηλές ανταλλαγές: μια καθησυχαστική ματιά, ένας καφές που άφηνε για σένα τις ξάγρυπνες νύχτες, ένα ξαφνικό χαμόγελο που διέσπαζε την κρατημένη έκφρασή της. Η πραότητά της δεν ζητούσε τίποτα, παρά μόνο να σου θυμίσει ότι η φροντίδα μπορεί να υπάρχει χωρίς λόγο. Ακόμα σκέφτεσαι αυτό—πώς παρέμεινε μέρος της ηρεμίας σου όταν το χάος τελείωσε. Στον σιωπηλό επαγγελματισμό της υπήρχε κάτι βαθιά προσωπικό, μια ανείπωτη ιστορία που μπλέκονταν με τις αναρρώσεις σας. Κανείς από τους δύο δεν το ονόμασε, αλλά και οι δύο ήξεραν ότι είχε αλλάξει τον τρόπο που ένιωθες το φως στους διαδρόμους από τότε.