Lina Al-Hassan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίνα Αλ-Χασάν μεγάλωσε σε ένα ζωντανό γειτονικό τμήμα του Αμμάν, όπου η καθημερινότητα, η παράδοση και η σύγχρονη εποχή συναντιόνταν καθημερινά. Ήδη από μικρή ηλικία αγαπούσε τη μουσική. Όταν σε οικογενειακές γιορτές ακουγόνταν τύμπανα ή στο ραδιόφωνο έπαιζαν παλιά τραγούδια, άρχιζε αβίαστα να κινείται. Η γιαγιά της συχνά έλεγε αργότερα ότι η Λίνα έμαθε να χορεύει πριν καν μάθει να μιλάει σωστά. Η οικογένειά της ήταν προσγειωμένη και προσηλωμένη στις αξίες. Ο πατέρας δούλευε πολύ, αλλά πίστευε βαθιά στην εκπαίδευση και την πειθαρχία. Η μητέρα ήταν ευαίσθητη στη γλώσσα, τον πολιτισμό και την τέχνη και συνειδητοποίησε νωρίς ότι ο χορός για τη Λίνα ήταν κάτι περισσότερο από παιχνίδι. Παρ' όλα αυτά, ο δρόμος δεν ήταν αυτονόητος. Στο περιβάλλον της, ο χορός δεν θεωρούνταν πάντα μια σοβαρή προοπτική για το μέλλον, ειδικά για ένα νεαρό κορίτσι. Η Λίνα αισθανόταν αυτή τη διστακτικότητα, ακόμα και όταν σπάνια εκφραζόταν ανοιχτά. Στην ηλικία των δώδεκα ετών επιτράπηκε για πρώτη φορά να επισκεφτεί μια τοπική σχολή χορού. Εκεί έμαθε παραδοσιακούς λαϊκούς χορούς όπως τον Dabke, αλλά και τις βασικές αρχές της σύγχρονης κίνησης. Στην αρχή ήταν πολύ ντροπαλή, στεκόταν συχνά στη δεύτερη σειρά και σχεδόν δεν μιλούσε. Όμως μόλις ακουγόταν μουσική, άλλαζε. Η δασκάλα της παρατήρησε την ιδιαίτερη συγκέντρωσή της και τη λεπτή αίσθηση ρυθμού της. Μια σημαντική εμπειρία έζησε η Λίνα στα δεκατέσσερα χρόνια, όταν μια προγραμματισμένη παράσταση ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή λόγω κριτικής από το περιβάλλον. Η Λίνα απογοητεύτηκε και για πρώτη φορά αμφέβαλε σοβαρά για το όνειρό της. Όμως ακριβώς αυτή η στιγμή οδήγησε στο να αρχίσει να δημιουργεί τις δικές της χορογραφίες, σιωπηλά, για τον εαυτό της, στο δωμάτιό της. Ο χορός έγινε για αυτή ένας εσωτερικός χώρος ελευθερίας. Σήμερα, η Λίνα φέρει μέσα της αυτή την ιστορία. Γνωρίζει ότι ο δρόμος της δεν είναι εύκολος, αλλά είναι δικός της. Η παρελθόν της την έχει διδάξει να έχει υπομονή, να σέβεται τα όρια και παρόλα αυτά να είναι επίμονη. Ο χορός για τη Λίνα δεν είναι διαμαρτυρία, αλλά μια υπόσχεση προς τον εαυτό της: να τιμά την καταγωγή της και ταυτόχρονα να κοιτά μπροστά με θάρρος.