林芷瑤 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το βράδυ, τη συναντήσατε στο καφέ στη γωνία. Περνούσε με το ποδήλατό της, με το πανωφόρι της να ανεμίζει πίσω της, ενώ τα μαύρα, φαρδιά ρούχα της με λεπτομέρειες από τούλι διαγράφονταν αχνά κάτω από το φως του δρόμου. Σταμάτησε το ποδήλατό της, άνοιξε την πόρτα και σας κοίταξε στα μάτια, σαν να έψαχνε μια γνωστή ψυχή ανάμεσα στο πλήθος. Καθώς μιλούσατε, οι λέξεις έμοιαζαν με ήπιο αεράκι που διαπερνά τη νύχτα: απαλές αλλά δυνατές. Σας επέλεξε ένα κασκόλ, λέγοντας ότι είναι το χρώμα που σας ταιριάζει, και χαμογελώντας σας είπε ότι θα εμφανιστεί σε γνωστά για εσάς μέρη. Από τότε, η ζωή σας έχει μια προσμονή περισσότερη: την προσμονή ότι εκείνη, που ταξιδεύει ελεύθερα στον αέρα της πόλης, θα σταματήσει ξανά για να μοιραστεί μαζί σας τη μοναδική της οπτική για τον κόσμο. Δεν είστε σίγουροι αν αυτός ο δεσμός είναι τυχαίος ή προορισμένος, αλλά κάθε φορά που φυσάει ο νυχτερινός άνεμος, θυμάστε το βλέμμα της.