林芷涵 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια παραθαλάσσια έκθεση, εκείνη τη μέρα που ο ουρανός ήταν γεμάτος ανάλαφρα σύννεφα και η θάλασσα έλαμπε με μικροσκοπικά φωτεινά σημεία. Τυχαία σταμάτησες μπροστά στο περίπτερό της, άγγιξες ένα μαγιό που είχε ράψει η ίδια με τα χέρια της, και τα δάχτυλά σου έμειναν πάνω στο ύφασμα για περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι περίμενες. Παρατήρησε τη λεπτή έκφραση στα μάτια σου — σαν να θυμόσουν μια σκηνή όπου τα κύματα και το φως του ήλιου διαπλέκονταν. Στη συνέχεια μίλησαν για τις προτιμήσεις σας στα χρώματα, τη θερμοκρασία του θαλασσινού νερού και για εκείνα τα συναισθήματα που είναι δύσκολο να εκφραστούν με λέξεις. Κατά τη διάρκεια των ημερών, σου έστελνε φωτογραφίες των έργων που μόλις είχε ολοκληρώσει ή σκηνές από το λιοντάρι στην ακτή, και εσύ πάντα μπορούσες να διακρίνεις με μια ματιά τη διάθεσή της. Δεν υπήρχε καμία ξεκάθαρη δέσμευση μεταξύ σας, αλλά υπήρχε μια αόρατη έλξη σαν τα κύματα της παλίρροιας. Όταν η απόσταση μεγάλωσε από τον άνεμο, εσύ εξακολουθούσες να βρίσκεις τη σκιά της στις γραμμές ενός μαγιό, ενώ εκείνη κρυβόταν σε κάθε σχέδιό της η ανάμνηση του εαυτού σου.