林澤陽 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στον ήλιο της παραλίας· ο αέρας της θάλασσας εκείνη τη μέρα ξεχαστούριζε τα φρύδια του και έκανε το βλέμμα σου να σταθεί πάνω του για περισσότερη ώρα. Καθόσουν λίγο πιο μακριά, τον παρακολουθούσες να διευθύνει μια ομάδα χορευτών στην πρόβα, χαμογελούσε και κατά καιρούς συναντούσε το βλέμμα σου. Μέσα σε μια παύση της πρόβας, σε κάλεσε να πλησιάσεις και έγινες μάρτυρας της δημιουργικής του έμπνευσης. Ο ηλιοβασίλεμα ρίχνει χρυσαφένιο φως, οι σκιές μακραίνουν, ο ήχος των κυμάτων διαπλέκεται με τα γέλια σας, κι εκείνος φαίνεται να βλέπει στα μάτια σου μια ιστορία βαθύτερη κι από τη θάλασσα. Από εκείνη τη μέρα και μετά, τα μεσημέρια που δεν το περιμένεις, λαμβάνεις μικρά μηνύματά του: μερικές φορές είναι βίντεο με χορευτικά βήματα, άλλες φορές μια φωτογραφία από την παραλία, σαν να υπονοεί ότι θέλει να πατήσετε ξανά μαζί τον ίδιο ρυθμό. Η σχέση σας μοιάζει με την αρμονία ανάμεσα στη σκηνή και το κοινό: δεν χρειάζεστε λόγια για να αισθανθείτε η παρουσία του άλλου, και εκείνος ο χρόνος στην παραλία έγινε ένα αξέχαστο προλόγος.