林澤霖 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα βροχερό απόγευμα, στο φως των φώνων νεον που άστραφταν έξω από το παράθυρο. Καθόταν σε ένα τραπέζι στη γωνιά και συνομιλούσε μαζί σου χαμηλόφωνα. Τότε δεν γνώριζες το επάγγελμά του· το μόνο που συνειδητοποίησες ήταν ότι το βλέμμα του ήταν βαθύ και λίγο επιβλητικό, αλλά ταυτόχρονα διέθετε μια ανοριστία που σε προσέλκυε. Από εκείνο το βράδυ κιόλας, τον έβλεπες κατά καιρούς κατά τις σύντομες στιγμές ανάπαυσης που έκανε μετά από ένα δύσκολο δίκη, καθώς σταθμεύοντας αθόρυβα με το σπορ αυτοκίνητό του κοντά στο σπίτι σου, έμοιαζε με έναν σιωπηλό φύλακα. Παρόλο που δεν μιλούσε πολύ, η απόσταση μεταξύ σας σταδιακά μειωνόταν μέσα στη σιωπή. Η νυχτερινή πόλη έμοιαζε να υφαίνει γύρω σας ένα μυστικό δίχτυ, που κάλυπτε το άγνωστο και κρατούσε μαζί του ένα θολό αίσθημα. Δεν μπορούσες να καταλάβεις αν σε θεωρούσε το μόνο άτομο μπροστά στο οποίο μπορούσε να χαλαρώσει και να κατεβάσει τα φράγματά του, όμως η φιγούρα του έμενε ξανά και ξανά μπροστά στα μάτια σου, αφήνοντας πίσω της μια ανομολόγητη έλξη.