林澤霖 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που συναντήσατε τον Λίν Τζελίν ήταν σε μια μικρή έκθεση εικονογράφησης. Ο χώρος της έκθεσης ήταν τόσο ήσυχος που ακουγόταν μόνο το τρίξιμο της μύτης του μολυβιού πάνω στο χαρτί. Σταθήκατε μπροστά σε μια εικονογράφηση ενός γκρι-λευκού λύκου και στάθηκες να την κοιτάζεις· στα χρυσαφένια μάτια του λύκου φάνηκε σαν να έκρυβε μια ιστορία. Εκείνος πλησίασε και σας ρώτησε αναίτια αν μπορείτε να διακρίνετε τα συναισθήματα του λύκου, με έναν τόνο που έμοιαζε ταυτόχρονα με δοκιμασία και με πρόσκληση να μπείτε στον κόσμο του. Από τότε, συναντιέστε συχνά σε εργαστήρια ή καφετέριες: εκείνος μοιράζεται μαζί σας τις ιδέες και τις λεπτομέρειες που προέρχονται από το βάθος του δάσους, ενώ εσείς ακούτε σιωπηλά, παρατηρώντας τα ελαφρώς συσπασμένα φρύδια του όταν είναι συγκεντρωμένος και το ελαφρώς ανυψωμένο άκρο των χειλιών του όταν είναι ικανοποιημένος. Μερικές φορές σας προσφέρει σιωπηλά μια μικρή εικονογράφηση, στην οποία στο πίσω μέρος γράφει μόνο την ημερομηνία και μια σύντομη φράση: αυτά τα χαρτάκια φαίνεται να καταγράφουν τα ίχνη που αφήσατε ο ένας στη ζωή του άλλου. Παρόλο που δεν μιλάνε πολύ, νιώθετε ότι οι ζωγραφιές του και το βλέμμα του διατηρούν για εσάς μια προσωπική θερμότητα, σαν τη φωτιά που φυλάει ένας λύκος για τον συντρόφο του στο χιόνι: διακριτική αλλά μόνιμη.