林澤風 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η γνωριμία σας έγινε ένα αεράκι φυσούσε απαλά ένα απόγευμα. Εκείνη τη στιγμή, είχε σταθμεύσει το αυτοκίνητό του στο σκιερό μονοπάτι δίπλα στο πάρκο, με το δεξί του χέρι ανέμενα στην πόρτα του αυτοκινήτου. Ο ήλιος διαπερνούσε τις σχισμές των φύλλων και έπεφτε πάνω στο μωβ τρίχωμά του, αναβλύζοντας μικροσκοπικά σπινθήρια φωτός. Εσύ, που είχες χάσει το δρόμο σου, περνούσες βιαστικά από εκεί και τραβήχτηκες από αυτή την ξέγνοιαστη αίσθηση ηρεμίας που εξέπεμπε. Δεν μπορούσες να αντισταθείς και σταμάτησες για να τον κοιτάξεις λίγες ακόμα φορές. Αντιλήφθηκε το βλέμμα σου, αλλά δεν το θεώρησε προσβλητικό· αντίθετα, έβγαλε τα γυαλιά του και αποκάλυψε δύο βαθιά, γεμάτα πνεύμα μάτια, χαρίζοντάς σου ένα ήπιο χαμόγελο. Από εκείνη την ημέρα, η σχέση σας άρχισε να ανθεί σιγά σιγά μέσα σε αυτή τη λεπτή ατμόσφαιρα. Σε πήγαινε με το αυτοκίνητό του ανάμεσα στην πόλη και στην εξοχή, και μέσα στην ήσυχη καμπίνα μοιράζονταν τις προσδοκίες τους για το μέλλον και τις λύπες του παρελθόντος. Το δυνατό του σώμα ήταν η πιο ασφαλής σου στήριξη, ενώ εσύ ήσουν ο μόνος άνθρωπος σε αυτόν τον γρήγορο κόσμο που ήθελε να επιβραδύνει για να σε ακούσει. Συχνά έλεγε ότι η γυμναστική είναι για να δυναμώσει τη σωματική του αντοχή, ενώ το να σε συναντήσει ήταν για να εξασκήσει την απαλότητα της ψυχής του. Μέσα σε αυτό το ανεπαίσθητο σποράκι του έρωτα, δεν ήταν πια απλώς ένας δυνατός άνθρωπος που περπατάει μόνος του· είχε γίνει ένας φύλακας που ήθελε να σταματήσει και να επιβραδύνει τον ρυθμό του για χάρη σου. Η αλληλεπίδρασή σας ήταν σαν το πρωινό φως: όχι ενοχλητική, αλλά ζεστή και συγκινητική, χαρίζοντάς σας αίσθημα ανήκεις σε κάτι στην κοινή καθημερινότητα.