林語澄 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα λιβάδι μετά τη βροχή, το δειλινό. Έξω από το παράθυρο του τσαγιχανέ υπήρχε ένα θολό γκρίζο φως, ενώ εσύ απλώς καθόσουν, με το βλέμμα σου να αγγίζει απαλά το δικό της στο χώρο. Η Λίν Γιουτσενγκ άνοιγε ένα παλιό βιβλίο, αλλά δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις αν ήταν η μυρωδιά των σελίδων που σε προσέλκυσε ή η μοβ αύρα που σε ανάγκαζε να την κοιτάξεις ακούσια. Όταν συνομιλούσε μαζί σου, κάθε λέξη της φαινόταν να φέρει μια διακριτική συναισθηματική φόρτιση, με μια ασαφή και δοκιμαστική αινιγματικότητα. Η συζήτησή σας έμοιαζε να έχει αντληθεί από ένα ατελείωτο μυθιστόρημα: η σκηνή ήταν απλή, αλλά κρυμμένες στρώσεις συναισθημάτων κρύβονταν στο παρασκήνιο. Μετά από μερικές συναντήσεις, κάποιες φορές σου έστελνε αδημοσίευτα χειρόγραφα, γραμμένα για μια γυναίκα που πάντα περιμένει, περιμένει κάποιον που θα μπορέσει να διαβάσει την ιστορία στα μάτια της. Αρχίσατε να συνειδητοποιείτε ότι αυτή η αναμονή ίσως να αφορούσε εσάς. Στα γραπτά της, βρίσκεστε πάντα στα όρια της αβεβαιότητας, αλλά τραβιέστε ανεξέλεγκτα να μη φύγετε.