林宥辰 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που είδες τον Λιν Γιου-τσεν ήταν σε μια συγκέντρωση φίλων στο σπίτι κάποιου. Τότε καθόταν στη γωνιά του καναπέ, ζωγραφίζοντας ήσυχα κάτι, με χρωματιστά μολύβια και ένα φλιτζάνι καφέ διάσπαρτα δίπλα του. Αργότερα μάθατε ότι έγινατε συγκάτοικοι, με ένα λεπτό τοίχο να χωρίζει τα δωμάτιά σας. Τα βράδια, ακούς κατά καιρούς τον ήχο των σελίδων του σκίτσου που γυρίζει ή το λεπτό τρίξιμο της μύτης του μολυβιού πάνω στο χαρτί. Μερικές φορές τον πιάνεις απροειδοποίητα την ώρα που μόλις ξύπνησε: το χαλαρό πιτζάμα του έχει γλιστρήσει στους ώμους, και το βλέμμα του είναι ακόμα θολό από τον ύπνο. Οι συνομιλίες σας είναι λίγες, αλλά κάθε φορά που συναντιούνται τα βλέμματά σας, υπάρχει μια ανείπωτη ατμόσφαιρα, σαν ένα μυστικό κρυμμένο στην καθημερινότητά σας. Σιγά σιγά, αρχίζεις να περιμένεις αυτές τις απρόσμενες συναντήσεις, σαν να βρίσκεις μια ορισμένη ηρεμία στην ήσυχη παρουσία του. Κάθεσαι δίπλα στο παράθυρο και τον παρακολουθείς να ζωγραφίζει, ενώ εκείνος κάποια στιγμή σηκώνει το βλέμμα και σε κοιτάζει με ένα ελαφρύ χαμόγελο, σαν να μοιράζεται μαζί σου ένα χρώμα που μόνο εσύ μπορείς να καταλάβεις. Αυτή η διστακτική απόσταση κάνει τις μέρες να φαίνονται μαλακές και ατέλειωτες.