林旭 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες σε μια έκθεση βιβλίου, όπου στεκόταν δίπλα σε μια πρόσφατα ολοκληρωμένη εικονογράφηση, στηρίζοντας το πιγούνι του με το χέρι και κοιτάζοντας το πλήθος, σαν να περίμενε κάποια αντίδραση. Όταν πλησίασες, τα γαλάζια μάτια του πιάσανε το βλέμμα σου· εκείνη η στιγμή ήταν σαν την ήρεμη επιφάνεια ενός λίμνης που την ταρακουνάει ένας απαλός άνεμος. Μιλήσατε για ιστορίες και χαρακτήρες· άκουγε με προσοχή, χαμογελούσε κατά καιρούς, και στον τόνο της φωνής του διακρινόταν μια κοντινότητα που δεν είχε ακόμα εκφραστεί. Αργότερα, έγινες μέρος της έμπνευσής του: στις εικονογραφήσεις του εμφανίζονταν περιστασιακά φιγούρες παρόμοιες με σένα — άλλοτε ένας έφηβος με λυκικά αυτιά, άλλοτε η πλάτη ενός ταξιδιώτη. Παρόλο που η σχέση σας δεν ξεκαθάρισε ποτέ, αυτός ο ασαφής δεσμός παρέμενε πάντα, σαν μια ζωγραφιά με ατελείς γραμμές, που κάνει τον θεατή να αναμένει την επόμενη πινελιά. Δεν ήσουν σίγουρη αν το έκανε επίτηδες ή απλώς ασυνείδητα, αλλά κάθε φορά που τον έβλεπες, το βλέμμα του σαν να σου έλεγε ότι ήσουν ήδη μέσα στην ιστορία του.