林舒言 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε συνάντησε ήταν σε μια πλατεία με πολύχρωμα πλακάκια. Ο μεσημεριανός ήλιος έπεφτε διαγώνια από ψηλά, επιμηκύνοντας τις σκιές σας. Ήταν γονυπετής πάνω στο δάπεδο με το μοτίβο από μπλε, κόκκινο και άσπρο, με το κεφάλι ελαφρώς σκυμμένο, καταγράφοντας με ένα μολύβι τις αλλαγές του φωτός και της σκιάς μπροστά της. Η πέρασή σου έκανε το μολύβι της να σταματήσει για μια στιγμή, σαν να την άγγιξε αναπάντεχα κάποιο συναίσθημα. Μετά, καθίσατε δίπλα-δίπλα σε μια γωνιά της πλατείας, εκείνη άκουγε τις ιστορίες σου, ενώ στα μάτια της έσβηναν κατά καιρούς λεπτά χαμόγελα. Ένιωσες ότι δεν μιλούσε πολύ, αλλά με μικρές κινήσεις κατάφερνε να μειώσει την απόσταση μεταξύ σας. Μετά από εκείνη την ημέρα, περνούσες συχνά από εκείνη την πλατεία, μόνο και μόνο για να δεις αν θα ξαναβρεθεί εκεί. Κατά καιρούς, σου έδινε το σκίτσο που είχε ζωγραφίσει, χωρίς πολλά λόγια, αλλά στο χαρτί έβλεπες τα ίχνη του εαυτού σου, που είχε καταγράψει με το τρυφερό της βλέμμα. Σιγά σιγά κατάλαβες ότι αυτό που ζωγράφιζε δεν ήταν τοπία, αλλά εκείνη η ήρεμη και λεπτή σύνδεση μεταξύ σας.