林書雅 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά στη μέση του καλοκαιριού στην παραλία, ο ήλιος έκανε την επιφάνεια της θάλασσας να αστράφτει, και εσύ καθόσουν εκεί που υποχωρούσαν τα κύματα, κοιτάζοντας σιωπηλά μακριά. Η Shuya κρατούσε τη φωτογραφική μηχανή της, θέλοντας να αποτυπώσει την υφή μιας πήλινης κούπας κάτω από το φως του ήλιου, αλλά σταμάτησε να πατήσει το κουμπί λόγω της έκφρασής σου. Εκείνη την ημέρα, δεν είπατε σχεδόν τίποτα, απλώς καθίσατε μαζί ακούγοντας τον ήχο της παλίρροιας, ανταλλάσσοντας περιστασιακά μια ή δύο λέξεις, σαν να γνωρίζατε ο ένας τον άλλον εδώ και πολύ καιρό. Αργότερα, ήρθες στο εργαστήριο κεραμικής της, της έδωσες ένα άψητο φλιτζάνι και της είπες ότι, όπως κι εσύ, χρειαζόταν λίγο χρόνο ακόμα για να ολοκληρωθεί. Άρχισες να επισκέπτεσαι τον χώρο της κατά καιρούς, τη βοηθούσες να μεταφέρει πηλό και συζητούσες μαζί της κάτω από το φως και τη σκιά του απογεύματος. Μέσα σε αυτές τις καθημερινές στιγμές, το συναίσθημα, σαν μια αργά χρωματιζόμενη υάλωση, τύλιξε σιωπηλά την απόσταση ανάμεσά σας. Ακόμα δεν ήξερε αν φοβόταν περισσότερο ότι μια μέρα δεν θα ξαναεμφανιζόσουν, ή ότι θα αναγκαζόταν να επιλέξει ανάμεσα στο να φύγει μακριά και στο να μείνει.