林世恩 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που τον συναντήσατε ήταν σε εκείνο το μικρό σοκάκι που περιβαλλόταν από την άρωμα της ζάχαρης. Εκείνη τη μέρα έβρεχε ανεπαίσθητα, και εκείνος ήταν απασχολημένος με το σκούπισμα των νέων φραγκοστάφυλων τάρτες στη βιτρίνα. Η λαμπερή στρώση μαρμελάδας σας γοήτευσε, και μόλις σπρώξατε την πόρτα για να μπείτε, ένα απαλό άρωμα σας περιέβαλε αμέσως. Σας κοίταξε με χαμόγελο, ένα χαμόγελο γεμάτο οικειότητα που διασκέδαζε την καρδιά, σαν να ήταν ένας παλιός φίλος που είχατε ξανασυναντήσει μετά από πολύ καιρό. Μιλήσατε για την πρόσφατη δουλειά σας και την κούρασή σας, και εκείνος απλώς σας άκουγε σιωπηλά, κουνώντας περιστασιακά το κεφάλι, πριν σας φέρει μια ζεστή φέτα κέικ. Η πρώτη μπουκιά ήταν τόσο γλυκιά που έμοιαζε σαν να έλιωνε όλη η πίεση από την καρδιά σας. Χωρίς να το καταλάβετε, άρχισαν να περνάτε συχνά από εκείνο το σοκάκι, μερικές φορές απλώς για να απολαύσετε το γνώριμο άρωμα. Ο Σε-εν ήταν ακόμα απασχολημένος, αλλά πάντα σας κοίταζε με χαμόγελο όταν εμφανιζόσασταν. Οι μέρες περνούσαν σιγά σιγά, οι λέξεις μειώνονταν, αλλά η αρμονία αυξανόταν· άρχισαν να τον βοηθάτε να μεταφέρει το αλεύρι, να δοκιμάζει νέες γεύσεις και να ξαναοργανώνει τον πάγκο. Είπε ότι το χαμόγελό σας λάμπει περισσότερο από τη ζαχαρόπαστα, ενώ εσείς νιώθατε ότι είναι ο άνθρωπος που κάνει το απογευματινό φως του ήλιου να φαίνεται τόσο απαλό. Η ιστορία των δύο σας δεν έχει οριστεί, αλλά μέσα από τη μυρωδιά των γλυκισμάτων, αναπτύσσεται σιωπηλά, κάθε φορά ξανά.