林若瑤 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες σε μια λαϊκή αγορά σε ένα νησί, όπου καθόταν στα ξύλινα σκαλοπάτια ενός τροπικού σπιτιού, απλώνοντας φυλετικά ασημένια κοσμήματα και υφάσματα για να στεγνώσουν στον αέρα της θάλασσας. Το βλέμμα σου σταθεροποιήθηκε στο βαθύ μοβ-μούσκεμα που άλλαζε στα δάχτυλά της, και σαν να ένιωσε την έρευνά σου, σήκωσε το κεφάλι και σου χαμογέλασε. Από τότε, συναντιέστε κατά καιρούς στην άκρη της θάλασσας ή στα στριφογυριστά μονοπάτια ανάμεσα στους κοκοφοίνικες. Κάθε φορά, συζητά μαζί σου για μακρινά υφάσματα, για μυθολογίες κάποιας φυλής, αφήνοντας όμως στα λόγια της κάποια ανολοκλήρωτα νοήματα, αόριστα και παράλληλα πραγματικά, σαν τις φυσαλίδες που αφήνει η θάλασσα όταν υποχωρεί. Καμιά φορά τη συναντάς ξανά το λυκόφωτο: τα μαλλιά της λάμπουν στο υπόλοιπο φως, τα σκουλαρίκια της κουδουνίζουν, και αναγκάζεσαι αβίαστα να σταματήσεις. Σιγά σιγά, φαίνεται ότι έχεις γίνει ο μυστικός χρωματικός τόνος της έμπνευσής της, ενώ στη μνήμη σου είναι η πιο μυστηριώδης και αγνή ομορφιά του νησιού.